Μα...πού πήγαν οι Volturi???

Δεν ξέρω πόσο θετικό ή αρνητικό είναι αυτό,αλλά με το ερώτημα του τίτλου της αποψινής ανάρτησης, αποχώρησα από τα multiplex.Ακόμη ένα άλλο ερώτημα που προσπαθώ να απαντήσω αλλά θα περιμένω για να δώ και το τέλος αυτής της μεταφοράς πετυχημένης σειράς βιβλίων σε επιτυχημένη (εισπρακτικά) κινηματογραφική διασκευή είναι το εξής:Πού οφείλεται όλη αυτή η μανία που υπάρχει με την εν λόγω τετραλογία;(τριλογία στα βιβλία;)
Παρακολουθώντας την πρώτη ταινία Twilight, για τον έρωτα μιας απλής κοπέλας - μαθήτριας Bella Swan για έναν παράξενο βαμπίρ ονόματι Edward Cullen που φωσφωρίζει στο φως του ήλιου, και που έρχεται σε κόντρα με τα φιλικά της συναισθήματα για έναν κρυφό αρχικά λυκάνθρωπο,τον παιδικό της φίλο Jacob, μου άρεσε η κολλεγιακή προσέγγιση στη ζωή των βρικολάκων και η αντιμετώπισή της οικογένειας Cullen σαν outcasts και freaks, όπως επίσης το σπίτι των Cullens άγγιξε τις αρχιτεκτονικές μου χορδές που πάντα διεγείρονταν με τέτοιου είδους σπίτια μες την φύση.Ως εκεί λοιπόν όλα καλά.Άλλωστε ήταν αρκετά διασκεδαστικό να βλέπεις μια χαριτωμένη ομάδα βρικολάκων να παίζουν baseball υπό τους ήχους κεραυνών και του Supermassive Black Hole των Muse...αν μή τί άλλο είχε ένα στυλ, ακόμη και στο original soundtrack
Στη δεύτερη ταινία Twilight:New Moon...κοιμήθηκα.Θες το φεγγάρι στον τίτλο που σε προϊδεάζει για το καληνύχτα, θες γιατί η εισαγωγή των λυκανθρώπων στην πλοκή δεν με ενθουσίασε, θες γιατί απλά η ταινία ήταν κάτω του μετρίου, θες επειδή το πολύ το κυρελέησον το βαριέται κι ο παπάς (αλήθεια, πόσες φορές ο Edward έλεγε I love you Βella??) όλη η ιστορία άρχισε να ξεφουσκώνει.Και το μακιγιάζ των βαμπίρ σαν κάτι να έπαθε κι έφερνε περισσότερο σε ομάδα αλευρωμένων μπακαλιάρων ενώ τα μάτια τους έγιναν πιό χρυσαφί κι από χρυσόψαρα.Ααα κι εμφανίζονται για πρώτη φορά οι προαναφερόμενοι ανώτεροι σε τάγμα βρυκόλακες Volturi, προς το τέλος της ταινίας, με περίεργες και ασαφείς για το καλό των ηρώων διαθέσεις.
Στην τρίτη ταινία  Twilight:Eclipse, τα πράγματα γίνονται πιό σκοτεινά από τη μια,ενώ από την άλλη ξετυλίγεται ένα ιδιαίτερο ερωτικό γαϊτανάκι άνθρωπος-βαμπίρ-λυκάνθρωπος οπότε ας πούμε πως ήταν πιό πικάντικα τα πράγματα.Λίγο το δίλημμα της Bella:λυκάνθρωπος ή βαμπίρ;; Jacob ή Edward?οι εξελίξεις κύλησαν γρηγορότερα.Ααα και οι Volturi έκοψαν βόλτες μέχρι τα μέρη της οικογένειας Cullen με μυστήριες και εχθρικές αυτή τη φορά διαθέσεις..Με τούτα και με εκείνα η Bella έκανε την επιλογή της, κι ο Edward άλλαξε επιτέλους την κασσέτα με αυτήν που αναγράφει : Marry me Bella!!!
Κι ερχόμαστε στην 4η ταινία Twilight : Breaking Dawn (1ο μέρος, για να μή χαθούν τα λεφτά).Καλύτερη σκηνοθεσία από τις προηγούμενς, χλιαρή μουσική επένδυση των σκηνών, μήνας του μέλιτος μέχρι τα μισά, δράση από το δεύτερο μισό, κατά την εγκυμοσύνη της Bella Swan με δόση anorexia nervosa...και λίγο από το μωρό της Ρόζμαρι στο τί είναι επιτέλους αυτό το έμβρυο που τρώει τα σωθικά της γυναίκας(επιτέλους) Bella!!Αποδεικνύεται πως είναι μια πανέμορφη μπεμπέκα και η Bella γίνεται επιτέλους κι αυτή εκτός από μάνα και όμορφο καλοχτενισμένο και καλοβαμμένο βαμπίρ!!Αααα και μελλοντική πεθερά του Jacob!!!Κι έρχομαι εγώ και ξαναρωτώ: Μα...πού πήγαν οι Volturi?Σε όλη την ταινία αχνοφαίνονται σε ένα όραμα-εφιάλτη της Bella και μόνο αυτό...οπότε κι έμεινα με τα ανώτερα βαμπίρ στην αναμονή.
Όπως προανέφερα θα περιμένω να δω, όπως και στον Χάρρυ Πότερ, το τελευταίο μέρος για να κάνω τον συνολικό απολογισμό του φαινομένου(;;;)-αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι-του Twilight.Μέχρι τώρα ωστόσο η γνώμη μου για το σύνολο των ταινιών παραμένει χλιαρή.μέχρι αποδείξεως του εναντίου, φυσικά αν αυτό υπάρξει. Τείνω να πιστεύω πως οι συμπαθητικές και οικείες φατσούλες των πρωταγωνιστών, σε συνδυασμό με το διαχρονικό λαβ στόρι-δίλημμα, το μοδάτο και με "δύσκολα"ονόματα (δες Thom Yorke των Radiohead) στο soundtrack, (τους Muse δεν τους χαρακτηρίζω δύσκολους, άλλωστε τελευταία είναι παντός καιρού) καθώς και η έλξη που άσκησε το Twilight στην πλειψηφία του κοινού των social media εξηγούν ως ένα βαθμό την αποδοχή των βιβλίων και των ταινιών.
Ολοκληρώνοντας κι αυτή την κινηματογραφική βραδιά, μου έκανε εντύπωση όλη αυτή η "διαδικτυακή λύσσα" των απανταχού fans της ταινίας για να δουν - μάθουν το νυφικό που θα φορούσε η Bella στον γάμο της με τον Edward!! Τέτοιο γκαϊλέ είχαμε να βιώσουμε από την εποχή της "δημοσιογραφικής λύσσας" για νυφικό που θα φορούσε η Kate Midlenton στους βασιλικούς της γάμους με τον πρίγκηπα William, το καλοκαίρι που μας πέρασε.Θα πώ βέβαια ένα τεράστιο μπράβο στον πολύ καλό οίκο της Carolina Herrera για το υπέροχο νυφικό που τελικά απολαύσαμε στην ταινία, με πολλά δανεικά σημεία από το φόρεμα-παρανύμφου που φορούσε η αδερφή της προαναφερόμενης δούκισσας του Cambridge ,Πίπα(;;;!!) Μίντλεντον!!!Τυχαίο;;;Δε νομίζω!!

Valhalla...χωρίς λόγια...

In the beginning there was only man and nature...Men came bearing crosses and drove the heathen to the fringes of the earth...
Με αυτή την πολλά υποσχόμενη εισαγωγή ξεκινά η ταινία που εγώ νόμιζα πως θα δω.
Πρώτα με τράβηξε ο τίτλος.Valhalla Rising, θα έχει Vikings,δράση και λοιπά.Μετά λέω Mads Mikkelsen : ταλαντούχος Δανός ηθοποιός, μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις από το Casino Royale και τον Le Chiffre του.Τον σκηνοθέτη δεν τον είχα προσέξει.Μετά το Drive συνειδητοποίησα πως επρόκειτο για τον Nicolas Winding Hefn σε πιό ευρωπαϊκά κι αυτοσχέδια σκηνοθετικά μονοπάτια, πριν την καταξίωση.
Σαφώς είναι μια ταινία που δεν χρειάζεται υπότιτλους αφού ζήτημα να υπάρχουν 5 διάλογοι μεταξύ των ηθοποιών.Επίσης μάταια περίμενα από τον One Eye που υποδύονταν ο Mads Mikkelsen να αρθρώσει έναν φθόγγο.Νομίζω πως δεν έχω ξανακρεμαστεί περισσότερο από στόμα ηθοποιού, μπας κι ακούσω κάτι.
Ωραία καδραρίσματα,καμία σχέση με Vikings, παρά μόνο μια αλληγορία για τον χριστιανισμό και το πώς επιβλήθηκε σε αλλόθρησκους, αυτό τουλάχιστον κατάλαβα εγώ, και πολύ αργοί ρυθμοί...
Αλλιώς...χωρίς λόγια...

I don't carry a gun. I drive.

 

Ένας αινιγματικός οδηγός.Μια ληστεία.Και κάπως έτσι ξεκινά το ταξίδι.
Ο ήρωας της ταινίας ζει διπλή ζωή.Από τη μια εργαζόμενος φανερά ως κασκαντέρ οδηγός σε επικίνδυνες σκηνές κινηματογραφικών ταινιών, κι από την άλλη, οδηγός-διεκπεραιωτής επικίνδυνων και παράνομων αποστολών.Μέσα σ'αυτόν τον παράταιρο συνδυασμό βιωμάτων, προκύπτει κι ο έρωτας στο πρόσωπο μιας παντρεμένης γειτόνισσας και κάπου εκεί τα πράγματα περιπλέκονται.
Τί γίνεται όταν ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης και ένας υπερταλαντούχος ηθοποιός συνεργάζονται μαζί στο ίδιο πλατό;Δημιουργείται μια από τις πιό μαγνητικές ταινίες της χρονιάς.
Μια ταινία κυρίως 2 ταχυτήτων:Αυτή του σκηνοθέτη κι αυτή του πρωταγωνιστή της.
Ο άρτι βραβευμένος στις Kάννες Nicolas Winding Refn χαρίζει υπέροχες λήψεις νυχτερινής οδήγησης στους σκοτεινούς κι υποχθόνιους δρόμους του Los Angeles, με μια απίστευτη ρετρό διάθεση που σε κάνει να πιστεύεις πως η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί και στα 70s. Σ'αυτό βέβαια συμβάλλει και η επιλογή των μουσικών θεμάτων-τραγουδιών που ακούγονται κατά τη διάρκεια της ταινίας, τα οποία ενώ έχουν ηχογραφηθεί εν έτει 2007-2011, ηχητικά ταιριάζουν γάντι στην ρετρό αίσθηση της ταινίας  Παράλληλα η ρεαλιστικότητα των βίαιων σκηνών τονίζει ακόμη περισσότερο την αληθοφάνεια και προσδίδει στην ταινία τον απαραίτητο σκοτεινό τόνο της εγκληματικότητας.
Στο ρόλο του λιγομίλητου "ήρωα" ο υπέροχος Ryan Gosling.Πατώντας στα πρότυπα του Bullitt με τον αξεπέραστο Steve McQueen, αποδίδει τέλεια την ψυχρή εσωτερικότητα του ανέκφραστου επαγγελματία οδηγού.Εντύπωση κάνει ακόμη πως ενώ ο ήρωας χαρακτηρίζεται από έντονη εσωτερικότητα στον τρόπο έκφρασης, το τιμόνι αποτελεί την επέκταση των συναισθημάτων του, είτε όταν πρόκειται για θυμό είτε ακόμη και για τον έρωτα.
Κι εδώ θα κάνω μια εκτενέστερη αναφορά στον πιό ταλαντούχο κατ'εμέ ηθοποιό της γενιάς του, που για τον οποίο επίσης διαβάζω πως είχε τον πρώτο λόγο στην δημιουργία αυτής της ταινίας, τόσο ως προς την επιλογή του σκηνοθέτη, τις ενδυματολογικές επιλογές και  την δημιουργική ανάμειξή του σε πολλές σκηνές.Σε όσες ταινίες έχω δει τον Ryan Gosling συνειδητοποιώ πως έχει έναν απίστευτο τρόπο να απορροφά τις ιδιαιτερότητες κάθε ήρωα που υποδύεται, με τα εκφραστικά μέσα του σώματός του, όπως με το βλέμμα, τις κινήσεις, τον τόνο της φωνής του.Φέτος νομίζω πως θα είναι η χρονιά του αν δεν επικρατήσει ο Leonardo DiCaprio που έρχεται φορτσάτος με το πολυαναμενόμενο και πολλά υποσχόμενο J.Edgar Hoover.
Πολύ καλοί όλοι οι ηθοποιοί στους δευτερεύοντες ρόλους και κυρίως απίστευτα γλυκιά η Carey Mulligan που αγγίζει και βγάζει προς τα έξω την πιό στοργική πλευρά του ήρωα.
Βλέποντας την ταινία, αφήνεσαι στους ρυθμούς της.Και ναι...σου δημιουργείται μια άκρατη επιθυμία να μπεις σε ένα αυτοκίνητο, να βάλεις μουσική και να χαθείς στους δρόμους της πόλης σου, νύχτα,άγνωστος μεταξύ αγνώστων, ζώντας γιατί όχι; τη δική σου περιπέτεια.Συνεπώς πολύ πετυχημένη η χρήση της προστακτικής στον τίτλο της ταινίας.Drive...
Υ.Γ.:Μπορώ να έχω κι εγώ το τζάκετ με τον σκορπιό του Mr Gosling?Κάτι μου λέει πως θα γίνει από τα πιό διαχρονικά ενδυματολογικά κομμάτια στην ιστορία του σινεμά.

Ciascuno a Suo Modo

"Καθένας με τον τρόπο του..."
Η χρήση του τίτλου του γνωστού έργου του Ιταλού δραματουργού και μυθιστοριογράφου Luigi Pirandello, δεν είναι τυχαία.Ο εκλιπών σπουδαίος Λυκούργος Καλλέργης, για τον οποίο γράφονται οι παρακάτω γραμμές, ήταν ο μόνος Έλληνας ηθοποιός που έχει τιμηθεί με το βραβείο Pirandello.Η πορεία του Λυκούργου Καλλέργη επί τουλάχιστον 70 χρόνια στα θεατρικά δρώμενα,(εμφανίστηκε πρώτη φορά στο θέατρο το 1934), αποτελεί αντικείμενο μελέτης για το πώς αποκτιέται η θεατρική παιδεία : Ρόλοι κλειδί σε ταινίες ,μεταφράσεις έργων του Τσέχωφ, συμμετοχή στο Εθνικό Θέατρο, και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης, είναι μόνο ένα δείγμα της τεράστιας διαδρομής του.
Ο Λυκούργος, όπως πάντα «παρών» στα γενικώς δρώμενα, γίνεται και συγγραφέας με το βιβλίο του "Στο διάβα του πολυτάραχου 20ου αιώνα",  πρωταγωνιστώντας έτσι σε μια από τις σημαντικότερες «σκηνές» ενός βίου που συμπορεύτηκε σε όλες τις κοινωνικοπολιτικές και θεατρικές, με κάθε έννοια «περιπέτειες».Έφυγε πλήρης ημερών, με μια καριέρα άξια αναφοράς και θαυμασμού.
Παρατηρώντας την πορεία των μεγάλων καλλιτεχνών που φεύγουν, συνειδητοποιώ ένα πράγμα:Αυτοί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν ποτέ να εξελίσσονται στην τέχνη τους.Δεν έπαψαν να "ψάχνονται"  και να υπηρετούν την τέχνη που επέλεξαν να ακολουθήσουν από καρδιάς-κι όχι για τα χρήματα-, από διαφορετικά παραγωγικά πόστα.Διάβαζαν πολύ, μελετούσαν, μετέφραζαν έργα, ανέβαιναν σε άλλο επίπεδο, όχι για λόγους προβολής, αλλά για την προσωπική τους καλλιέργεια.Διάλεγαν το δύσκολο δρόμο, όπου μέσα από την τέχνη τους γνώριζαν και τον εαυτό τους.
Αυτό βέβαια ισχύει για κάθε άνθρωπο, κι όχι μόνο για τους καλλιτέχνες. Μέσα από την έρευνα, την  τη μελέτη και την επεξεργασία, επέρχεται η αυτογνωσία μας.Με τον όρο παιδεία δεν εννοούμε μόνο την υποτυπώδη εκπαίδευση που λαμβάνουμε στα παιδικά μας χρόνια, αλλά κάτι ευρύτερο και διαρκές, που τελειοποιούμε καθόλη τη διάρκεια της ζωής μας και συνάδει με την κουλτούρα μας.
Από αυτό εν τέλει πάσχει η Ελλάδα σήμερα.Από μια έλλειψη θέλησης για εξέλιξη και διάθεσης να μπει στα βαθειά, αλλά να χαραμίζεται στις ευκολίες και το βόλεμα της καθημερινότητας.Πάσχει από την έλλειψη Παιδείας στην ουσία της.
Όλοι αυτοί οι μεγάλοι καλλιτέχνες αφήνουν πίσω τους, καθένας με τον τρόπο του, μια σπουδαία παρακαταθήκη.Όχι μόνο τα έργα τους, αλλά και την πορεία της ζωής τους.
Για εμάς που μένουμε πίσω κι εμπνεόμαστε από αυτούς, δύο επιλογές υπάρχουν: Ή επιλέγουμε να μείνουμε στάσιμοι, ή εξελίσσόμαστε.Διαλέγουμε τη διαδρομή μας για τον κοινό προορισμό...

Mediterraneo...

 

Απόψε πήγαμε πίσω στο χρόνο...Ταξιδέψαμε στη Μεγίστη...ένα νησάκι στη μέση του πουθενά.Εκεί όπου Ιταλοί στρατιώτες, βρέθηκαν στα πλαίσια μιας στρατιωτικής επιχείρησης κατά τύχη, εν καιρώ πολέμου, και τελικά έζησαν τη δική τους μικρή Οδύσσεια.Εκεί όπου τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους, έζησαν την απόλυτα απελευθερωτική  εμπειρία, αυτή της φυγής.Δεν είναι τυχαία η χρήση της ρήσης του Henri Laborit στους τίτλους αρχής της ταινίας : "In tempi come questi la fuga e l'unico mezzo per mantenersi vivi ne continuare a sognare", ελληνιστί : Σε εποχές σαν αυτές, η φυγή είναι ο μόναδικός τρόπος...για να μείνεις ζωντανός και να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι...

Όσκαρ Καλύτερης ταινίας το 1992.Και τελικά, σχεδόν 20 χρόνια μετά αυτή η ταινία κρατάει ακόμη το έντονο μεσογειακό της άρωμα.Η ταινία "πατάει" πάνω σε 2 σπουδαία έργα.Η Οδύσσεια του Ομήρου και η Ιθάκη του Κ.Καβάφη.Από τη μια,το ειρηνικό νησάκι της Μεγίστης σαν άλλη Κίρκη μαγεύει τους Ιταλούς στρατιώτες, οι οποίοι κουρασμένοι να πολεμούν "φαντάσματα",αφήνονται στην ομορφιά του, χάνουν την αίσθηση του χρόνου, και 3 χρόνια αργότερα, καλούνται να επιστρέψουν σε μια μεταπολεμική Ιταλία, πνιγμένη από το μίσος του Εμφυλίου.Από την άλλη το τέλος βρίσκει κάποια από τα μέλη της Ιταλικής παλιοπαρέας, πολλά χρόνια μετά,πίσω στην Μεγίστη, βλέποντας πως τελικά η "Ιθάκη" τους-πατρίδα τους, δεν ήταν ο παράδεισος που περίμεναν.Συνηδειτοποιημένοι ωστόσο, έχουν καταλάβει τί σημαίνουν οι Ιθάκες...είναι η διαδρομή, η τόλμη να ανατρέψουμε τα πεζά δεδομένα της ζωής μας και να κάνουμε το μεγάλο βήμα,να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας-να τα κρατήσουμε ζωντανά- είτε ακολουθώντας το ένστικτο, είτε την καρδιά...Άλλωστε αυτές οι δύο έννοιες πάντα κοντά ήταν.Κανένας άνθρωπος που ακολούθησε αυτό τα δίπτυχο δεν βγήκε ουσιαστικά χαμένος.Το ένστικτο είναι η ράτσα, η καρδιά είναι η φάτσα...Mediterraneo : Ωδή σ'αυτά τα 2 χαρακτηριστικά που ενώνουν άρρηκτα και πανομοιότυπα τους μεσογειακούς λαούς...

Η  διαχρονική αξία μιας ταινίας μέσα στο χρόνο, φαίνεται ακριβώς από το πόσο επίκαιρη μπορεί να αποδειχθεί 20 ολόκληρα χρόνια μετά, όσον αφορά τα μηνύματα που περνάει στον θεατή.Εν προκειμένω, της διατήρησης του αναπόσπαστου δικαιώματος κάθε ανθρώπου να ελπίζει, μέσα από την απόδραση από τη δυστυχία και την άφεση στο όνειρο...

 Όπως έχει πει κι ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας William Burroughs : " Η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του." Τώρα που ζούμε μια τέτοια "αφαίμαξη¨των ονείρων μας σαν λαός, ίσως η φυγή να είναι η μόνη γενναία λύση, μακρυά από τον φόβο που θέλουν απλόχερα να προσφέρουν οι δολοφόνοι του ενστίκτου μας και της καρδιάς μας.

Σε όλους εκείνους που φεύγουν μακρυά,λοιπόν,και κυνηγούν το όνειρό τους..."Dedicato a tutti queli che stanno scappando..."

Βλέποντας το φινάλε της ταινίας, μου ήρθαν στο νου οι τελευταίοι στίχοι του Καβάφη από την λατρεμένη "Ιθάκη" του: 
"Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν."

Σβήσε τα φώτα...σβήσε το φεγγάρι...

...σαν θα με πάρει,τον πόνο μου μη δεί.
Άλλη μια απώλεια.Από τη μικρή Ελλάδα με πολύ ταλέντο και παρακαταθήκη για όλο τον κόσμο.Δύο λέξεις-ένα οναματεπώνυμο : Μιχάλης Κακογιάννης.
Πίσω στο χρόνο, όταν η Ελλάδα έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της σε διεθνή φεστιβάλ και βραβεία, ο Μιχάλης Κακογιάννης  έμελλε να χαράξει με χρυσά γράμματα την πορεία του στο κινηματογραφικό στερέωμα όχι μόνο της  μικρής αυτής χώρας, αλλά και να ξεπεράσει τα στενά όρια της πατρίδας του και να καταξιωθεί διεθνώς.Μεγάλα Φεστιβάλ της Ευρώπης όπως αυτά των Καννών, του Εδιμβούργου, του Βερολίνου και του Λονδίνου φιλοξένησαν τις δημιουργίες του στο πρόγραμμά τους ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι ταινίες του τιμήθηκαν με σημαντικά βραβεία, προβάλλοντας και διαφημίζοντας έτσι την Ελλάδα παγκοσμίως.
Τα ονόματα σπουδαίων Ελλήνων ηθοποιών με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως  Έλλη Λαμπέτη,  Μελίνα Μερκούρη, Ειρήνη Παπά, Δημήτρης Χορν, Μάνος Κατράκης, αλλά και ξένων όπως ο Antony Quinn στον αξέχαστο ρόλο του Αλέξη Ζορμπά,καθώς και  Άλαν Μπέιτς και Σάρλοτ Ράμπλινγκ από τον Βυσσινόκηπο το 1999, αποδεικνύουν περίτρανα την μεγάλη πορεία αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη που ξεκίνησε τη φιλμογραφία του το 1954 με το "Κυριακάτικο Ξύπνημα", συνέχισε με την προοδευτική και χειραφετημένη για την εποχή της "Στέλλα" της Μελίνας, και απογειώθηκε σε διεθνές πλέον επίπεδο με την "Ηλέκτρα" το 1962 και τον "Αλέξη Ζορμπά" το 1964 και το υπέροχο συρτάκι του Anthony Quinn υπό την κλασική πλέον μουσική του Μίκη, φτάνοντας στα ψηλότερα σκαλιά του κινηματογραφικού βάθρου, αυτά της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Βλέποντας την πορεία του Μιχάλη Κακογιάννη, το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω...σε μια διαφορετική Ελλάδα.Σε μια Ελλάδα που είχε ψυχή, σαν αυτήν που καταθέτει ο Anthony Quinn στο συρτάκι του.Θέληση και ανεξαρτησία σαν αυτή που τόσο όμορφα απεικονίζονταν στα πλάνα της "Στέλλας" από το θεληματικό πιγούνι της Μελίνας.Σκέφτομαι πού πήγε αυτή η Ελλάδα της καταξίωσης;Φεύγει μαζί με έναν από τους τελευταίους μεγάλους;Φεύγει μαζί με τον Μιχάλη;
Θέλω να πιστεύω πως όχι...θέλω να πιστεύω πως σε αυτή τη χώρα, υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θα εμπνευστούν από την κρίση και θα δημιουργήσουν έναν νέο κινηματογράφο.Μια αναγεννημένη  "Στέλλα", "αναστημένη" από το μαχαίρι που τη σκότωσε...ένα νέο "Ζορμπά" που θα επανεφεύρει το νέο συρτάκι που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεον της κινηματογραφίας.Θυμάμαι τα μυθικά λόγια του Αλέξη Ζορμπά σε μια από τις ομορφότερες και κλασικότερες  σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, αυτή όπου διδάσκει το συρτάκι με απαράμιλλη ελληνική λεβεντιά.Ελπίζω πως ίσως διδάξει σε εμάς ένα τρόπο να αντιμετωπίσουμε την μίζερη εποχή που ζούμε:
"Ο άντρας πρέπει να έχει λίγη τρέλλα,διαφορετικά...ποτέ δεν τολμάει να σπάσει τα δεσμά...Πάνω!Είδες άλλοτε ποτέ σου τόσο μεγαλοπρεπή συντριβή;Μπορείς και γελάς!Γελάς!"
Κλείνω με ένα ακόμη μελωδικό διαμαντάκι σε στίχους του ίδιου του Μιχάλη Κακογιάννη και την υπέροχη μουσική του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκη...
Έφυγες Μιχάλη...κρατάμε τις ταινίες σου και την Ελλάδα που έχουν μέσα τους...

Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου 'δινες, μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά

Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια
τ' αστέρια σβήνουνε όταν με θωρεί
σβήστε τα φώτα σβήστε το φεγγάρι
σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει...

The scar had not pained Harry for nineteen years. All was well...

Και κάπως έτσι κλείνει ένα τεράστιο κινηματογραφικό κεφάλαιο διάρκειας 8 χρόνων, αφού ενηλικίωσε μια ολόκληρη γενιά και προκάλεσε φρενίτιδα στα κινηματογραφικά ταμεία παγκοσμίως. 

Τώρα είναι η ώρα του απολογισμού του φαινομένου Harry Potter και ως κινηματογραφικό γεγονός.Σαν συγγραφικό άλλωστε αξιολογήθηκε το 2007 όταν κυκλοφόρησε και το τελευταίο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς της J.K.Rowling.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι ταινίες του Harry Potter δεν ήταν ποτέ κάτι τρομερό.Δεν άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρονται μεγάλα συγγραφικά φαινόμενα στον κινηματογράφο, όπως έγινε για παράδειγμα με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Αν εξαιρέσω την 3η ταινία : "Harry Potter and the Prisoner Of Azkaban" που είχε την μελαγχολική σφραγίδα και ματιά του Alfonso Cuarón,
ή την γεμάτη από άποψη δράσης και περιεχομένου 4η ταινία :"Harry Potter And The Goblet Of Fire",του Mike Newell, οι υπόλοιπες ταινίες ήταν περισσότερο μια περίληψη των βιβλίων από σκηνοθέτες διεκπεραιωτές, που απέφυγαν να δώσουν μια πιο προσωπική ματιά.Τεχνικά πάντα άρτιες, απεικόνιζαν υπέροχα τον κόσμο του Hogwarts και της μαγείας, υστερούσαν όμως κάποιες φορές από λυρισμό και κρατούσαν μια ψυχρή κι επιδερμική στάση απέναντι στους ήρωες που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από μικρούς και μεγάλους.Συνεπώς σαν κινηματογραφικό σύνολο ήταν μάλλον ταινίες των στούντιο κι όχι των δημιουργών τους.
Μαζί με την τριάδα των μικρών πρωταγωνιστών που μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θεατών, ωριμάζοντας ως ένα σημείο τα ερμηνευτικά τους μέσα, πέρασαν από τις ταινίες μεγάλοι ηθοποιοί που με το ταλέντο τους σφράγισαν ιδανικά τους ρόλους τους. Θα ξεχωρίσω τρία ονόματα που ήταν ίσως οι πιό ενδιαφέροντες χαρακτήρες των βιβλίων αλλά και των ταινιών. Alan Rickman στον ρόλο του Severus Snape,Ralph Fiennes ως Voldemort και Gary Oldman στον ρόλο του Sirius Black.Απλά υπέροχοι!!

Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2 :Η ιστορία είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή.Η τελική αναμέτρηση του Καλού με το Κακό.Το κόστος και το κέρδος αυτής της μάχης.Η μοίρα των ηρώων που τόσο αγαπήθηκαν από εκατομμύρια θεατές στον πλανήτη.Και φυσικά ένα μεγάλο αντίο στον κόσμο της μαγείας.

Αυτή η τελευταία ταινία  αφήνει στον θεατή διαφορετική γεύση.Προσωπικά αισθάνθηκα περίεργα που δεν θα υπάρξει άλλη ταινία, από άποψη συνήθειας.Κάθε αποχωρισμός άλλωστε είναι δύσκολος.

Από άποψη κορύφωσης αν είχε βγεί ως μία ενιαία ταινία με το πρώτο Deathly Hallows κι όχι ως δεύτερο μέρος θα ήταν σαφώς καλύτερη. Ίσως σαν μία ταινία πρέπει να κριθεί ώστε να μην αδικηθεί η όλη προσπάθεια.

Κορυφαίες σκηνές όπως η τελική αναμέτρηση Voldemort και Harry, ο θάνατος του αινιγματικού και όπως αποδεικνύεται ευαίσθητου και συναισθηματικού Professor Snape, το πνευματικό reunion του Harry με την οικογένειά του λίγο πριν την μεγάλη μάχη με τον Voldemort, κάνουν την τελευταία ταινία την πιό επιβλητική από όλες τις προηγούμενες. 

Τέλος εποχής για τον Harry Potter λοιπόν. Μελαγχολικά και αισιόδοξα όπως κλείνει και η ταινία. Μ'έναν γλυκό οικογενειακό κύκλο ζωής.Τρία παιδάκια που μεγάλωσαν,ωρίμασαν, αγαπήθηκαν, δέθηκαν με ισχυρούς δεσμούς φιλίας και έγιναν συνταξιδιώτες της ζωής, κι έζησαν αυτοί καλά.Έφτασαν στην Ιθάκη τους αλλά χρειάστηκε ένα οκταετές ταξίδι από απίστευτες εμπειρίες που τους άλλαξε για πάντα.Με πολλές απώλειες, αλλά με ένα μήνυμα που όπως λέει και η μητέρα του Harry Potter, Lilly σε μια από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας : "Μη λυπάσαι τους νεκρούς Harry, αλλά να λυπάσαι τους ζωντανούς.και ιδίως αυτούς που ζούνε χωρίς την αγάπη."

Το ερώτημα που πάντα εγείρονταν στις αναλύσεις για την επιτυχία του brand πλέον Harry Potter είναι το εξής : Τί είναι αυτό που τελικά έκανε εκατομμύρια κόσμου να αγαπήσουν τα βιβλία και τις ταινίες; Σίγουρα για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, υπάρχει κι ένας διαφορετικός λόγος για να ταυτιστεί με πρόσωπα και καταστάσεις.Αλλά υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής.Ο λαός αγαπούσε πάντα τα παραμύθια. Οτιδήποτε τον έκανε να δραπετεύσει από την ζοφερή πραγματικότητα ήταν πάντα καλοδεχούμενο.Και ο μύθος του Harry Potter τα είχε όλα.Δράμα, απώλεια, αγάπη, έρωτα, περιπέτεια, αγωνία αλλά κυρίως μαγεία.Ποιός μπορεί να αντισταθεί στην μαγεία;

Μετά τον Ηarry Potter τί;

Πίσω στην πραγματικότητα.Εκεί όπου δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά και ξόρκια.Μέχρι να εμφανιστεί άλλος μυθοπλάστης που να μας ταξιδέψει σε άλλους τόπους και κόσμους.Αν και κρατώ μια επιφύλαξη.Κάτι μου λέει πως το κεφάλαιο Harry Potter δεν έχει τελειώσει εντελώς, όσο κι αν η J.K. Rowling επιμένει για το αντίθετο...είναι πολλά τα λεφτά Harry...

Τελειώνοντας αποχαιρετώ τον Harry και την παρέα του με μια από τις πιό όμορφες και αθώες σκηνές από όλες τις ταινίες. Με  το τραγούδι του Nick Cave O' Children, κατόπιν προσωπικής επιλογής του Daniel Radcliff για να μπει σ'αυτήν την σκηνή.Μεγάλωσε ο μικρός....

http://www.youtube.com/watch?v=fHqXRADiJZY

Remember Red, hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies...

Απόψε το πρόγραμμα έχει μια λατρεμένη σκηνή από την ταινία Τελευταία Έξοδος:Ρίτα Χέϊγουορθ αγγλιστί The Shawshank Redemption...Μια ταινία για τη δύναμη της επιμονής, της υπομονής και της δικαιοσύνης...Όταν δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσεις ελεύθερος...για να απολαύσεις μια μουσική,ένα συναίσθημα...ή όπως περιγράφει ο Morgan Freeman(Red) στην σκηνή αυτή:
"I have no idea to this day what those two Italian ladies were singing about. Truth is, I don't want to know. Some things are best left unsaid. I'd like to think they were singing about something so beautiful, it can't be expressed in words, and makes your heart ache because of it. I tell you, those voices soared higher and farther than anybody in a gray place dares to dream. It was like some beautiful bird flapped into our drab little cage and made those walls dissolve away, and for the briefest of moments, every last man in Shawshank felt free...'

...into the Rabbit Hole for (endless) food for thought...

Rabbit Hole...ελληνιστί Απώλεια...
Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο Rabbit Hole του David Lindsay-Abaire που τιμήθηκε με το βραβείο Pulitzer για καλύτερο θεατρικό δράμα το 2007, αποτελεί πραγματικά μια ενδελεχή έρευνα της ανθρώπινης συμπεριφοράς μετά από μια απώλεια.
Στην κινηματογραφική μεταφορά του, βλέπουμε πώς ξεπερνά ένα αγαπημένο ζευγάρι, η Becca και ο Howie, την απώλεια του μικρούλη γιού του που σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο κατά λάθος, ακριβώς έξω από το σπίτι του, καθώς κυνηγούσε το σκυλάκι του.
Η ταινία έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κουβαλάνε οι κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικών έργων.Απίστευτες ερμηνείες από τη Nicole Kidman (δικαίως προτάθηκε για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 2010) και από τον Aaron Eckhart, εστίαση στους χαρακτήρες και φυσικά όπως αποδεικνύεται από όλα τα παρακάτω, ατελείωτη τροφή για ανάλυση και σκέψη.
Ποιά παρηγοριά βρίσκει κάποιος μετά από μια τέτοια τραγωδία; Δύο τινά μπορούν να συμβούν μακροπρόθεσμα.
1ο : Ωραιοποίηση του θανάτου μέσα από τη στροφή στο Θεό και στην πίστη. Σε κάποια στιγμή της ταινίας κι ενώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι προσπαθεί ανεπιτυχώς όπως αποδεικνύεται, να παρηγορηθεί μέσω group therapy, τίθεται το θέμα της πίστης στο Θεό από ένα άλλο ζευγάρι που έχασε κι εκείνο το παιδί του : "God had to take her. He needed another angel."λέει η μητέρα του...
2o : Ρεαλιστική και ίσως πιό "μοντέρνα" αποδοχή του θανάτου μέσω της κοινής λογικής ή της επιστήμης.Η ρεαλιστική απάντηση από την ηρωίδα Becca (Nicole Kidman) στα ανωτέρω μοιρολατρικά ίσως λόγια, έρχεται να αντικρούσει τα περί πίστης στο Θεό : "Why didn’t he just make one?Another angel. I mean, he’s God after all...Why didn’t he just make another angel?Just putting it out there..."
Στην ταινία η ηρωίδα προσπαθώντας να ξεπεράσει την απώλεια του παιδιού της επιλέγει ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης αυτής της τραγωδίας. Αποφασίζει να συγχωρέσει και να δικαιολογήσει τον νεαρό οδηγό Jason που άθελά του σκότωσε με το αυτοκίνητό του το παιδί της, μέσα από συναντήσεις-συζητήσεις μαζί του. Μια απόφαση που δεν είναι εύκολη αλλά που τελικά της χαρίζει κατά κάποιον τρόπο τη γαλήνη που γυρεύει.Παράλληλα, βλέποντας ορθολογικά την απώλειά της, βρίσκει ενδιαφέρουσα τη θεωρία του Jason ο οποίος μέσα από ένα κόμιξ που σχεδιάζει ο ίδιος, και το ονομάζει Rabbit Hole, δίνει μια δική του ορθολογική ερμηνεία της αποδοχής του γεγονότος :
"A scientist...and his son.The father discovers this network of holes that leads to other galaxies like Parallel universes...but the scientist dies. So the son has to go into this rabbit hole to try and find him.
But it’s not him, because he's dead, so it’s like another version of him..."
Φαινομενικά η Becca ενστερνιζόμενη την επιστήμη παρηγορείται περισσότερο από μια πιθανή επιστημονική εξήγηση, ωστόσο στην ουσία απλά θέλει όσο τίποτα άλλο να πιστέψει κι αυτή πως μπορεί να ξεπεράσει αυτό που της συνέβη.Σε μία από τις πολλές συζητήσεις που έχει με το νεαρό φαίνεται ακριβώς αυτή της η ανάγκη...
"-Υou think they're real? Parallel universes?" ρωτάει η Becca
-I think it’s basic science.You know,If space is infinite,then everything is possible.
-So somewhere out there,Ι' m what?
-I think... you know,Laws of probability.There are tons of you's out there, and tons of me's. So this is just the sad version of us.
-But there are other versions where everything goes our way.Assuming you believe in science,Ι like that thought."
Ο σύζυγος Howie από την άλλη λειτουργεί περισσότερο συναισθηματικά. Μέσα από τις άκαρπες προσπάθειες του Group Therapy, αφού χάνει προς στιγμή την εμπιστοσύνη του στη γυναίκα του,κι ενώ και οι δύο απομονώνονται στον εαυτό τους,  συνειδητοποιεί πως μέσα από την απέραντη αγάπη που της έχει μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα μαζί της...συνεπώς και την απώλεια του παιδιού του.
Τελικά συμπεράσματα;
Σίγουρα ο τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας απώλειας για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικός.Όλοι οι άνθρωποι, ωστόσο, νιώθουν την ανάγκη να πιστεψουν σε κάτι, είτε αυτό είναι συμπέρασμα λογικής, είτε αποκύημα φαντασίας.
Όταν υπάρχει ισχυρή αγάπη και σεβασμός μεταξύ δύο ανθρώπων, μια τέτοια απώλεια μπορεί να κλυδωνίσει τη σχέση τους, αλλά δεν μπορεί να τη διαλύσει...
...ή παραλλάσοντας ελαφρώς τη θεωρία του Jason για το Παράλληλο Σύμπαν, σκέφτεσαι πως κάπου αλλού υπάρχουν οι "καθρέφτες" μας , και πως μέσα από τις αντιξοότητες που συμβαίνουν στο δικό μας κόσμο , απλά μετατρεπόμαστε σε μια πιό λυπημένη  εκδοχή των "ειδώλων" μας.Σύντομα όμως νιώθουμε την ανάγκη , μέσω της πίστης μας στον εαυτό μας και στο άγνωστο, να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση...να θυμίσουμε έστω και στο ελάχιστο αυτό που αντικατοπτριζόταν απέναντί μας πριν την καταστροφή...

Κλείνοντας παραθέτω μια ιδέα από το κόμιξ του Jason, Rabbit Hole...εμείς και οι άλλες εκδοχές μας συνθέτουν μια περίπλοκη Rabbit Hole στο σύμπαν...

Πολλή τροφή όμως...

Coming Soon..

The Rabbit will enter in the hole....

Oh, no… this is Earth, isn’t it?

"Black clouds on the horizon... Great thunder and burning rain... His chariot pounding, I heard the heavens scream his name..."
...και κάπως έτσι μπήκαμε στον μυθικό κόσμο του Thor, γιου του Odin-Πατέρα των Πάντων σύμφωνα με την σκανδιναβική μυθολογία.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Thor γιος του Odin, εξορίζεται από το εξωγήινο βασίλειο του Asgard στη γη, από τον πατέρα του λόγω ανυπακοής.Εκεί θα γνωρίσει μια ομάδα επιστημόνων και θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να προσαρμοστεί από την θεϊκή στην ανθρώπινη υπόσταση. Θα συμβούν πολλά τραγελαφικά περιστατικά μέχρι να αποκατασταθεί η αλήθεια, αφού όλα τελικά ήταν μια σκευωρία του αδερφού του Thor , Loki, προκειμένου να γίνει εκείνος ο βασιλιάς του εξωγήινου βασιλείου του Asgard.

Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου κόμιξ της Marvel και προετοιμάζει το έδαφος για την μεγάλη κινηματογραφική συνύπαρξη των ηπερηρώων της Marvel , τους Avengers που ενώνει
Thor, Iron Man, Hulk και Captain America και θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2012.

Η ταινία αποδείχθηκε πολύ καλύτερη των προσδοκιών μου, αφού με εξέπληξαν ευχάριστα δύο πράγματα : Η πρώτη έκπληξη ήρθε στα credits των συντελεστών, όπου στο όνομα του σκηνοθέτη φιγουράρει το όνομα του κατεξοχήν θεατρικού Άγγλου σκηνοθέτη και ηθοποιού Kenneth Branagh, ο οποίος πειραματίστηκε για πρώτη φορά με blockbuster ταινία μετά από τις χαμηλών τόνων δουλειές που μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα. Και θα τολμούσα να πω πως σε κάποιες σκηνές δινόταν ένας πιό ιδιαίτερος θεατρικός τόνος που μαρτυρούσε ακριβώς αυτή την συμμετοχή.
Η δεύτερη έκπληξη που μάλλον συνδέεται με την παρουσία του Kenneth Branagh είχε να κάνει με το cast της ταινίας που απαρτίζεται από τη Natalie Portman στην πρώτη μετα-οσκαρική της εμφάνιση, τον Anthony Hopkins στον ρόλο του Odin, πατέρα του Thor, και τον απόλυτα ταιριαστό κατ'εμέ στον ρόλο του Thor και πρωταγωνιστή Chris Hemsworth που είναι τόσο...όσο στις σκηνές του.Ιδιαίτερα θετική εντύπωση με την "υπόγεια" ερμηνεία του, μου έκανε ακόμη ένας καινούριος ηθοποιός, ο Tom Hiddleston στον ρόλο του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του Loki.

Προσωπικά , πάντα μου άρεζαν οι ταινίες που δεν έπαιρναν σοβαρά τον εαυτό τους . Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον Thor.Η ταινία πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, που δεν είναι άλλο από το να διασκεδάσει τον θεατή. Ένα δίωρο με καλές ερμηνείες, χιούμορ, ωραία εφέ και γρήγορους ρυθμούς στην ίδια λογική που έχει γυριστεί ακόμη ένας χαρακτήρας της Marvel, ο Iron Man. Πολύ ωραία στιγμή της ταινίας η σκηνή που ο Thor περιγράφει στην επιστήμονα Jane Foster (Natalie Portman) τον κόσμο από τον οποίο προήλθε."Your ancestors called it magic…but you call it science. I come from a land where they are one and the same..."
Κι εν τέλει αυτό πετυχαίνει κι ο ίδιος ο κινηματογράφος σαν μορφή τέχνης : Τον συνδυασμό της κινηματογραφικής μαγείας με την κινηματογραφική γνώση. Ικανοί δημιουργοί συνδυάζουν το ταλέντο τους και χαρίζουν αν μη τί άλλο, μια αξιοπρεπέστατη ταινία...

...και για να κλείσω όπως άρχισα, ο απόλυτα επικός Thor τραγουδισμένος από το απόλυτα επικό συγκρότημα...

Bye Bye Braverman*

*δανείζομαι τον τίτλο από την ταινία του 1968 του Sidney Lumet.
Για έναν από τους πιό παραγωγικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου δεν χρειάζονται πολλά λόγια.Το έργο που αφήνει πίσω του ο Sidney Lumet μιλάει από μόνο του κι έρχεται να αποδείξει τα αυτονόητα.
Οι ταινίες του είχαν να κάνουν κυρίως με άντρες που εναντιώνονταν σε κάθε κομφορμιστικό και δομικό στοιχείο του συστήματος...άνθρωποι όχι μόνο της ιδεολογίας αλλά και της πράξης...όπως ακριβώς έκανε κι ο ίδιος. Δεν παρουσίαζε απλά μια ιστορία, την ζούσε μέσα από τους χαρακτήρες του.
Ακόμη ένας μεγάλος καλλιτέχνης έφυγε αφήνοντας πίσω του ταινίες όπως The Sea Gull, Serpico, Murder On The Orient Express, Dog Day Afternoon, Network, Deathtrap και The Verdict να διδάσκονται σε σεμινάρια σκηνοθεσίας μέχρι σήμερα, και να αποτελούν αντικείμενο μελέτης για νέους φερέλπιδες σκηνοθέτες.
Ένα τεράστιο μπουκέτο από ταινίες έκαστες στο είδος τους, ποικίλης θεματολογίας, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς, επιτυχίες εμπορικές και ποιοτικές...κι ένα τιμητικό Όσκαρ εν έτει 2005...
...Κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο λαός, στην προκειμένη περίπτωση βέβαια...πολύ αργά...
Πέρα από την καθυστερημένη ακαδημαϊκή αναγνώριση αυτό που τελικά έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι αυτό που αποτυπώνεται αντιπροσωπευτικότατα μέσα από την ατάκα του Frank Serpico στην ταινία "Serpico"του 1973:
"You know what they say, don't you? If you love a man's garden, you gotta love the man!"
Η δική μου αντιστοιχεία πάνω σ'αυτό : Αν εκτιμάς τις ταινίες ενός δημιουργού,εκτιμάς και τον δημιουργό τους.
Για τους τίτλους τέλους η τέλεια μουσική υπόκρουση με ελληνικό άρωμα από Μίκη Θεοδωράκη και Serpico...

Never Let Me Go

"Maybe none of us really understand what we've lived through, or feel we've had enough time.When we are scattered afar and asunder.Parted are those who are singing today.When we look back and forgetfully wonder what we were like in our learning and play...Oh, the great days will bring distance enchanted...Days of fresh air in the rain and the sun...How we rejoiced as we struggled and panted...Echoes of dreamland,Hailsham lives on."
Αυτό είναι το τραγούδι των παιδιών του "ειδικού" σχολείου Χάλσαμ.Ειδικό γιατί δεν εκπαιδεύει "τυχαία" παιδιά, αλλά "κλώνους" εντεταλμένους μελλοντικούς δωρητές οργάνων.Αυτά τα παιδιά - κλώνοι, όταν μεγαλώσουν (κάπου στην ηλικία των 20-25) δεν θα γίνουν ηθοποιοί ούτε οδηγοί φορτηγών. Θα δωρήσουν τα όργανά τους, και κάπου στην δεύτερη,τρίτη δωρεά, .θα ολοκληρώσουν τη σύντομη διαδρομή τους. Αυτά τα παιδιά δεν ζωγραφίζουν για να αποτυπώσουν τον ψυχικό τους κόσμο, αλλά για να αποδείξουν οτι έχουν ψυχικό κόσμο, είναι αναλώσιμα...

Μέσα στον μικρόκοσμο του Χάλσαμ δημιουργούνται όλες οι "ανθρώπινες" σχέσεις που συμβαίνουν καθημερινά και στον έξω κόσμο, έρωτες, φιλίες ανταγωνισμός. Οι ήρωες μεγαλώνουν και φτάνουν ένας ένας στον προορισμό της μικρής ζωής τους, τη δωρεά οργάνων...
Όσον αφορά το θέμα της δωρεάς οργάνων που θίγεται στην ταινια, είναι κάτι απολύτως προσωπικό για τον κάθε άνθρωπο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε μια απλή ανάρτηση...και εν τέλει δεν είναι εκεί το νόημα της ταινίας, αλλά αλλού. 
Μπορεί ένας θεατής να λυπηθεί "κλώνους" για την σύντομη ζωή τους; Στην προκειμένη περίπτωση σίγουρα ΝΑΙ. Η ταινία καταφέρνει και σε βάζει σε διαδικασία ταύτισης αλλά και σύγκρισης με τους ήρωές της, καθώς οι συμπεριφορές τους και οι αντιδράσεις τους, είναι άκρως ανθρώπινες. Παράλληλα σαν θεατής  λυπάσαι και τη δική σου "κανονική" ζωή, γιατί θα έπρεπε να την εκτιμάς περισσότερο, να τη ΖΕΙΣ περισσότερο, πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή σου σ'αυτήν, ή όπως λέει στο τέλος η βασική ηρωίδα του έργου Kathy H:
"I remind myself I was lucky to have had any time with him at all. What I'm not sure about is if our lives have been so different from the lives of the people we save. We all complete..."
Αυτή είναι τελικά και η επιτυχία αυτής της ταινίας που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Kazuo Ishiguro.Να σε βάλει να επανεκτιμήσεις την αξία της ζωής, να κοιτάξεις ξανά στο βάθος της ψυχής σου και και να συνειδητοποιήσεις πως πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή, αξίζει να προσπαθήσεις, τουλάχιστον, να απολαύσεις το ταξίδι. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό καθώς υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τους "κλώνους" της ταινίας: Για τους ταξιδιώτες της ταινίας, το μέλλον τους ήταν αυστηρά προδιαγεγραμμένο.Για τους ταξιδιώτες της πραγματικής ζωής, το κακό είναι πως δεν ξέρουν πότε θα μείνουν από καύσιμα, συνεπώς πρέπει να ΖΟΥΝ την κάθε μέρα τους σαν να είναι και η τελευταία...

Τελειώνοντας η ταινία, μου έφερε στο νου το slogan από μια άλλη λατρεμένη ταινία (Braveheart), τελείως διαφορετικού ύφους αλλά απόλυτα ταιριαστού νοήματος...
...Every Man Dies...Not Every Man Truly Lives...

Blue Valentine

Την ταινία αυτή την είδα περισσότερο με την ιδιότητά μου σαν θεατής γένους θηλυκού και λιγότερο σαν απλός θεατής.Άλλωστε η ταινία μάλλον μόνο σε γυναίκες απευθύνεται αν κρίνω κι από τον τίτλο της.Ένας άντρας πιθανότατα να βαριόταν έως και να κοιμόταν.Σαν γυναίκα πάντως νομίζω πως με εξόργισε.
...Ωδή στην ανισόρροπη φύση της γυναίκας...ή πώς αλλιώς εμείς οι γυναίκες τρωγόμαστε με τα ρούχα μας...κάπως έτσι θα την μετέφραζα.
Δεν κατάλαβα την πρωταγωνίστρια...ούτε γιατί δεν ήταν με τίποτα ευχαριστημένη.
Σαφώς είναι επιλογή του κάθε ανθρώπου να μη συμβιβάζεται στη ζωή του, αλλά άπαξ και κάνει μια ενσυνείδητη επιλογή θα πρέπει να την υποστηρίξει μέχρι τελικής πτώσης...
Περιέργως όλο το νόημα τις ταινίας αποδίδεται από το στόμα αρσενικού και δη από τη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Ντιν λέει τα παρακάτω:

"Νομίζω πως οι άντρες είναι πιο ρομαντικοί από τις γυναίκες.Οι γυναίκες κάνουν την "καλύτερη επιλογή".Κοπέλες παντρεύονται ένα αγόρι επειδή είχε μια καλή δουλειά.Όλη τους τη ζωή ονειρεύονται τον πρίγκηπα, αλλά τελικά παντρεύονται έναν που έχει μια καλή δουλειά και μένουν εκεί."
Το δικό μου ερώτημα που μου δημιουργήθηκε βλέποντας την ταινία ήταν γιατί πρέπει οι γυναίκες να γνωρίζουν έναν άντρα που τους γοητεύει και μετά να θέλουν να κάνουν τα πάντα για να τον αλλάξουν και να τον κάνουν υποχείριό τους.Γιατί πρέπει να αποβλέπουν στην άνεσή τους και την οικονομική ευμάρεια και να ζυγίζουν τον άντρα ανάλογα με το πορτοφόλι του.Τέλος, γιατί για όλα τους τα προβλήματα η μόνη λύση είναι το δίπτυχο Γάμος - Παιδί.
Σαφώς και δεν ισχύει για όλες τις γυναίκες αυτό και σίγουρα ο χαρακτήρας του κάθε άντρα παίζει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη μιας σχέσης.
Anyway...ωραίοι πρωταγωνιστές, ωραίες ερμηνείες, θα ήθελα περισσότερη ανάλυση στα αίτια της άσχημης κατάληξης της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών...σοκαριστική η σκηνή της παραλίγο έκτρωσης ,ταράζει κάθε γυναίκα που την παρακολουθεί...
Τελικό συμπέρασμα...οι γυναίκες αν δεν ήμασταν θηλαστικά, θα μπορούσαμε να είμαστε έντομα...και μάλιστα κατσαρίδες...είμαστε οι μόνες που επιζούμε μετά από μια μεγάλη καταστροφή...so...teza...

P.S.:Υπέροχη μουσική από Grizzly Bear...θυμίζει ώρες ώρες τις μουσικές του Gustavo Santaolalla  αλλά το τραγούδι των τίτλων τέλους νομίζω πως κάνει τη διαφορά.

It's not a woman...It's an alligator...

Diamonds...and Rust?

Τα βιολετιά μάτια...το απίστευτο υποκριτικό ταλέντο...Όσο πλούσια κι αν είναι η καριέρα της, για κάποιο λόγο ο ρόλος που μου μένει στο μυαλό από όλους τους μεγάλους ρόλους που έχει ερμηνεύσει...είναι αυτός της Κλεοπάτρας.Μιας όχι τόσο εμπορικά πετυχημένης ταινίας...αλλά αντιπροσωπευτικότατης όσον αφορά το βίο και την πολιτεία της μεγάλης σταρ...Χρυσός,χλιδή,υπερβολή και...Richard Burton...Προσωπικά το αγαπημένο μου κεφάλαιο - σε δύο μέρη παρακαλώ - από τη ζωή της...
Χωρίς πολλά λόγια ένας φόρος τιμής στην τελευταία σταρ του Hollywood που έφυγε αφήνοντας διαμάντια πίσω της...και μια ατάκα της αληθινής Κλεοπάτρας που σίγουρα της ταιριάζει...
"I won't be triumphed over..."
Goodbye...Liz

Κυνόδοντας...ή μήπως φρονιμίτης;;;

Dogtooth...Κυνόδοντας...

Τσάμπα καίει η "λάμπα". Αν έχεις δει την ταινία καταλαβαίνεις τί εννοώ...

...ή αλλιώς πώς παίρνεις μια έξυπνη αρχική ιδέα βασισμένη στη δύναμη της αλληγορίας, και την μετατρέπεις σε ένα επιτηδευμένο μανιφέστο της ελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας...
Κι όλο αυτό το "πακέτο" φτάνει μέχρι τα Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Προφανώς δεν είμαι αρμόδια να κρίνω την υποβλητική ομολογουμένως ατμόσφαιρα της ταινίας ή τα περαιτέρω τεχνικά χαρακτηριστικά της, που την οδήγησαν μέχρι εκεί. Ωστόσο τα μηνύματα που θέλει να περάσει σε ένα μέσο θεατή αποδεικνύονται σκόρπια, αμήχανα και ασύνδετα μεταξύ τους.Για την ακρίβεια αφήνουν ένα μούδιασμα,ιδίως με τη σκηνή του φινάλε...όπως ακριβώς αυτό που νιώθεις μετά την εξαγωγή ενός φρονιμίτη.Αν έχεις βγάλει φρονιμίτη...καταλαβαίνεις και πάλι τί εννοώ.

Σίγουρα αν την δεις με παρέα ξεχνάς κι αυτά που ήξερες, αφού αποκαλείς το αλάτι...τηλέφωνο, την κουβέρτα...κατσαρόλα και τον Δεσπότη ...Παναγιώτη,οπότε μόλις έχεις περάσει αν μη τί άλλο ένα διασκεδαστικό βράδυ προσπαθώντας να ξεπεράσεις τη φαντασία του σεναριογράφου που επεξηγεί τα ζόμπι ως κίτρινα λουλουδάκια...
Τί μου άρεσε;Το τραγούδι της Μαρινέλλας "Σ'απαρνήθηκα Τρις" με την υπέροχη μουσική του Κώστα Χατζή που ακούγεται σε μια σκηνή της ταινίας...
κι όχι...αυτό δεν είναι αλληγορία...όσο κι αν κάποιοι ψευτοκουλτουριάρηδες το θεωρήσουν έτσι....

What Is The Matrix?

...Εν αρχή ην ο Λόγος...
...και δεν υπάρχει καλύτερο ερώτημα για αρχή, από τον τίτλο της πρώτης μας ανάρτησης...
Είναι κατά κάποιον τρόπο το κινηματογραφικό alter ego  του ρητορικού ερωτήματος : "τί είναι ο άνθρωπος"
Ποιά είναι η απάντηση;
Είναι η μαγική αλληλεπίδραση του ανθρώπου-θεατή και της ταινίας που μόλις είδε...
...Είναι όλα εκείνα που μας έρχονται στο μυαλό κατά τη διάρκεια, ή αφού δούμε μια ταινία...
Ένα προσωπικό βίωμα...μια γνώριμη μουσική...ένα τραγούδι...ή ακόμα και ύπνος...ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να δεις στα όνειρά σου...

So...

...Follow the Rabbit...into the vast world of movies...Σαν άλλη Alice in Wonderland...και πού ξέρεις; ...μπορεί μια ταινία να επηρέασε την κοσμοθεωρία σου περισσότερο απ' ό,τι νομίζεις...