*δανείζομαι τον τίτλο από την ταινία του 1968 του Sidney Lumet.
Για έναν από τους πιό παραγωγικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου δεν χρειάζονται πολλά λόγια.Το έργο που αφήνει πίσω του ο Sidney Lumet μιλάει από μόνο του κι έρχεται να αποδείξει τα αυτονόητα.
Οι ταινίες του είχαν να κάνουν κυρίως με άντρες που εναντιώνονταν σε κάθε κομφορμιστικό και δομικό στοιχείο του συστήματος...άνθρωποι όχι μόνο της ιδεολογίας αλλά και της πράξης...όπως ακριβώς έκανε κι ο ίδιος. Δεν παρουσίαζε απλά μια ιστορία, την ζούσε μέσα από τους χαρακτήρες του.
Ακόμη ένας μεγάλος καλλιτέχνης έφυγε αφήνοντας πίσω του ταινίες όπως The Sea Gull, Serpico, Murder On The Orient Express, Dog Day Afternoon, Network, Deathtrap και The Verdict να διδάσκονται σε σεμινάρια σκηνοθεσίας μέχρι σήμερα, και να αποτελούν αντικείμενο μελέτης για νέους φερέλπιδες σκηνοθέτες.
Ένα τεράστιο μπουκέτο από ταινίες έκαστες στο είδος τους, ποικίλης θεματολογίας, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς, επιτυχίες εμπορικές και ποιοτικές...κι ένα τιμητικό Όσκαρ εν έτει 2005...
...Κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο λαός, στην προκειμένη περίπτωση βέβαια...πολύ αργά...
Πέρα από την καθυστερημένη ακαδημαϊκή αναγνώριση αυτό που τελικά έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι αυτό που αποτυπώνεται αντιπροσωπευτικότατα μέσα από την ατάκα του Frank Serpico στην ταινία "Serpico"του 1973:
"You know what they say, don't you? If you love a man's garden, you gotta love the man!"
Η δική μου αντιστοιχεία πάνω σ'αυτό : Αν εκτιμάς τις ταινίες ενός δημιουργού,εκτιμάς και τον δημιουργό τους.
Για τους τίτλους τέλους η τέλεια μουσική υπόκρουση με ελληνικό άρωμα από Μίκη Θεοδωράκη και Serpico...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου