Bye Bye Braverman*

*δανείζομαι τον τίτλο από την ταινία του 1968 του Sidney Lumet.
Για έναν από τους πιό παραγωγικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου δεν χρειάζονται πολλά λόγια.Το έργο που αφήνει πίσω του ο Sidney Lumet μιλάει από μόνο του κι έρχεται να αποδείξει τα αυτονόητα.
Οι ταινίες του είχαν να κάνουν κυρίως με άντρες που εναντιώνονταν σε κάθε κομφορμιστικό και δομικό στοιχείο του συστήματος...άνθρωποι όχι μόνο της ιδεολογίας αλλά και της πράξης...όπως ακριβώς έκανε κι ο ίδιος. Δεν παρουσίαζε απλά μια ιστορία, την ζούσε μέσα από τους χαρακτήρες του.
Ακόμη ένας μεγάλος καλλιτέχνης έφυγε αφήνοντας πίσω του ταινίες όπως The Sea Gull, Serpico, Murder On The Orient Express, Dog Day Afternoon, Network, Deathtrap και The Verdict να διδάσκονται σε σεμινάρια σκηνοθεσίας μέχρι σήμερα, και να αποτελούν αντικείμενο μελέτης για νέους φερέλπιδες σκηνοθέτες.
Ένα τεράστιο μπουκέτο από ταινίες έκαστες στο είδος τους, ποικίλης θεματολογίας, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς, επιτυχίες εμπορικές και ποιοτικές...κι ένα τιμητικό Όσκαρ εν έτει 2005...
...Κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο λαός, στην προκειμένη περίπτωση βέβαια...πολύ αργά...
Πέρα από την καθυστερημένη ακαδημαϊκή αναγνώριση αυτό που τελικά έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι αυτό που αποτυπώνεται αντιπροσωπευτικότατα μέσα από την ατάκα του Frank Serpico στην ταινία "Serpico"του 1973:
"You know what they say, don't you? If you love a man's garden, you gotta love the man!"
Η δική μου αντιστοιχεία πάνω σ'αυτό : Αν εκτιμάς τις ταινίες ενός δημιουργού,εκτιμάς και τον δημιουργό τους.
Για τους τίτλους τέλους η τέλεια μουσική υπόκρουση με ελληνικό άρωμα από Μίκη Θεοδωράκη και Serpico...

Never Let Me Go

"Maybe none of us really understand what we've lived through, or feel we've had enough time.When we are scattered afar and asunder.Parted are those who are singing today.When we look back and forgetfully wonder what we were like in our learning and play...Oh, the great days will bring distance enchanted...Days of fresh air in the rain and the sun...How we rejoiced as we struggled and panted...Echoes of dreamland,Hailsham lives on."
Αυτό είναι το τραγούδι των παιδιών του "ειδικού" σχολείου Χάλσαμ.Ειδικό γιατί δεν εκπαιδεύει "τυχαία" παιδιά, αλλά "κλώνους" εντεταλμένους μελλοντικούς δωρητές οργάνων.Αυτά τα παιδιά - κλώνοι, όταν μεγαλώσουν (κάπου στην ηλικία των 20-25) δεν θα γίνουν ηθοποιοί ούτε οδηγοί φορτηγών. Θα δωρήσουν τα όργανά τους, και κάπου στην δεύτερη,τρίτη δωρεά, .θα ολοκληρώσουν τη σύντομη διαδρομή τους. Αυτά τα παιδιά δεν ζωγραφίζουν για να αποτυπώσουν τον ψυχικό τους κόσμο, αλλά για να αποδείξουν οτι έχουν ψυχικό κόσμο, είναι αναλώσιμα...

Μέσα στον μικρόκοσμο του Χάλσαμ δημιουργούνται όλες οι "ανθρώπινες" σχέσεις που συμβαίνουν καθημερινά και στον έξω κόσμο, έρωτες, φιλίες ανταγωνισμός. Οι ήρωες μεγαλώνουν και φτάνουν ένας ένας στον προορισμό της μικρής ζωής τους, τη δωρεά οργάνων...
Όσον αφορά το θέμα της δωρεάς οργάνων που θίγεται στην ταινια, είναι κάτι απολύτως προσωπικό για τον κάθε άνθρωπο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε μια απλή ανάρτηση...και εν τέλει δεν είναι εκεί το νόημα της ταινίας, αλλά αλλού. 
Μπορεί ένας θεατής να λυπηθεί "κλώνους" για την σύντομη ζωή τους; Στην προκειμένη περίπτωση σίγουρα ΝΑΙ. Η ταινία καταφέρνει και σε βάζει σε διαδικασία ταύτισης αλλά και σύγκρισης με τους ήρωές της, καθώς οι συμπεριφορές τους και οι αντιδράσεις τους, είναι άκρως ανθρώπινες. Παράλληλα σαν θεατής  λυπάσαι και τη δική σου "κανονική" ζωή, γιατί θα έπρεπε να την εκτιμάς περισσότερο, να τη ΖΕΙΣ περισσότερο, πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή σου σ'αυτήν, ή όπως λέει στο τέλος η βασική ηρωίδα του έργου Kathy H:
"I remind myself I was lucky to have had any time with him at all. What I'm not sure about is if our lives have been so different from the lives of the people we save. We all complete..."
Αυτή είναι τελικά και η επιτυχία αυτής της ταινίας που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Kazuo Ishiguro.Να σε βάλει να επανεκτιμήσεις την αξία της ζωής, να κοιτάξεις ξανά στο βάθος της ψυχής σου και και να συνειδητοποιήσεις πως πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή, αξίζει να προσπαθήσεις, τουλάχιστον, να απολαύσεις το ταξίδι. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό καθώς υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τους "κλώνους" της ταινίας: Για τους ταξιδιώτες της ταινίας, το μέλλον τους ήταν αυστηρά προδιαγεγραμμένο.Για τους ταξιδιώτες της πραγματικής ζωής, το κακό είναι πως δεν ξέρουν πότε θα μείνουν από καύσιμα, συνεπώς πρέπει να ΖΟΥΝ την κάθε μέρα τους σαν να είναι και η τελευταία...

Τελειώνοντας η ταινία, μου έφερε στο νου το slogan από μια άλλη λατρεμένη ταινία (Braveheart), τελείως διαφορετικού ύφους αλλά απόλυτα ταιριαστού νοήματος...
...Every Man Dies...Not Every Man Truly Lives...

Blue Valentine

Την ταινία αυτή την είδα περισσότερο με την ιδιότητά μου σαν θεατής γένους θηλυκού και λιγότερο σαν απλός θεατής.Άλλωστε η ταινία μάλλον μόνο σε γυναίκες απευθύνεται αν κρίνω κι από τον τίτλο της.Ένας άντρας πιθανότατα να βαριόταν έως και να κοιμόταν.Σαν γυναίκα πάντως νομίζω πως με εξόργισε.
...Ωδή στην ανισόρροπη φύση της γυναίκας...ή πώς αλλιώς εμείς οι γυναίκες τρωγόμαστε με τα ρούχα μας...κάπως έτσι θα την μετέφραζα.
Δεν κατάλαβα την πρωταγωνίστρια...ούτε γιατί δεν ήταν με τίποτα ευχαριστημένη.
Σαφώς είναι επιλογή του κάθε ανθρώπου να μη συμβιβάζεται στη ζωή του, αλλά άπαξ και κάνει μια ενσυνείδητη επιλογή θα πρέπει να την υποστηρίξει μέχρι τελικής πτώσης...
Περιέργως όλο το νόημα τις ταινίας αποδίδεται από το στόμα αρσενικού και δη από τη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Ντιν λέει τα παρακάτω:

"Νομίζω πως οι άντρες είναι πιο ρομαντικοί από τις γυναίκες.Οι γυναίκες κάνουν την "καλύτερη επιλογή".Κοπέλες παντρεύονται ένα αγόρι επειδή είχε μια καλή δουλειά.Όλη τους τη ζωή ονειρεύονται τον πρίγκηπα, αλλά τελικά παντρεύονται έναν που έχει μια καλή δουλειά και μένουν εκεί."
Το δικό μου ερώτημα που μου δημιουργήθηκε βλέποντας την ταινία ήταν γιατί πρέπει οι γυναίκες να γνωρίζουν έναν άντρα που τους γοητεύει και μετά να θέλουν να κάνουν τα πάντα για να τον αλλάξουν και να τον κάνουν υποχείριό τους.Γιατί πρέπει να αποβλέπουν στην άνεσή τους και την οικονομική ευμάρεια και να ζυγίζουν τον άντρα ανάλογα με το πορτοφόλι του.Τέλος, γιατί για όλα τους τα προβλήματα η μόνη λύση είναι το δίπτυχο Γάμος - Παιδί.
Σαφώς και δεν ισχύει για όλες τις γυναίκες αυτό και σίγουρα ο χαρακτήρας του κάθε άντρα παίζει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη μιας σχέσης.
Anyway...ωραίοι πρωταγωνιστές, ωραίες ερμηνείες, θα ήθελα περισσότερη ανάλυση στα αίτια της άσχημης κατάληξης της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών...σοκαριστική η σκηνή της παραλίγο έκτρωσης ,ταράζει κάθε γυναίκα που την παρακολουθεί...
Τελικό συμπέρασμα...οι γυναίκες αν δεν ήμασταν θηλαστικά, θα μπορούσαμε να είμαστε έντομα...και μάλιστα κατσαρίδες...είμαστε οι μόνες που επιζούμε μετά από μια μεγάλη καταστροφή...so...teza...

P.S.:Υπέροχη μουσική από Grizzly Bear...θυμίζει ώρες ώρες τις μουσικές του Gustavo Santaolalla  αλλά το τραγούδι των τίτλων τέλους νομίζω πως κάνει τη διαφορά.

It's not a woman...It's an alligator...