Dogtooth...Κυνόδοντας...
Τσάμπα καίει η "λάμπα". Αν έχεις δει την ταινία καταλαβαίνεις τί εννοώ...
...ή αλλιώς πώς παίρνεις μια έξυπνη αρχική ιδέα βασισμένη στη δύναμη της αλληγορίας, και την μετατρέπεις σε ένα επιτηδευμένο μανιφέστο της ελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας...
Κι όλο αυτό το "πακέτο" φτάνει μέχρι τα Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Προφανώς δεν είμαι αρμόδια να κρίνω την υποβλητική ομολογουμένως ατμόσφαιρα της ταινίας ή τα περαιτέρω τεχνικά χαρακτηριστικά της, που την οδήγησαν μέχρι εκεί. Ωστόσο τα μηνύματα που θέλει να περάσει σε ένα μέσο θεατή αποδεικνύονται σκόρπια, αμήχανα και ασύνδετα μεταξύ τους.Για την ακρίβεια αφήνουν ένα μούδιασμα,ιδίως με τη σκηνή του φινάλε...όπως ακριβώς αυτό που νιώθεις μετά την εξαγωγή ενός φρονιμίτη.Αν έχεις βγάλει φρονιμίτη...καταλαβαίνεις και πάλι τί εννοώ.
Σίγουρα αν την δεις με παρέα ξεχνάς κι αυτά που ήξερες, αφού αποκαλείς το αλάτι...τηλέφωνο, την κουβέρτα...κατσαρόλα και τον Δεσπότη ...Παναγιώτη,οπότε μόλις έχεις περάσει αν μη τί άλλο ένα διασκεδαστικό βράδυ προσπαθώντας να ξεπεράσεις τη φαντασία του σεναριογράφου που επεξηγεί τα ζόμπι ως κίτρινα λουλουδάκια...
Τί μου άρεσε;Το τραγούδι της Μαρινέλλας "Σ'απαρνήθηκα Τρις" με την υπέροχη μουσική του Κώστα Χατζή που ακούγεται σε μια σκηνή της ταινίας...
κι όχι...αυτό δεν είναι αλληγορία...όσο κι αν κάποιοι ψευτοκουλτουριάρηδες το θεωρήσουν έτσι....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου