Never Let Me Go

"Maybe none of us really understand what we've lived through, or feel we've had enough time.When we are scattered afar and asunder.Parted are those who are singing today.When we look back and forgetfully wonder what we were like in our learning and play...Oh, the great days will bring distance enchanted...Days of fresh air in the rain and the sun...How we rejoiced as we struggled and panted...Echoes of dreamland,Hailsham lives on."
Αυτό είναι το τραγούδι των παιδιών του "ειδικού" σχολείου Χάλσαμ.Ειδικό γιατί δεν εκπαιδεύει "τυχαία" παιδιά, αλλά "κλώνους" εντεταλμένους μελλοντικούς δωρητές οργάνων.Αυτά τα παιδιά - κλώνοι, όταν μεγαλώσουν (κάπου στην ηλικία των 20-25) δεν θα γίνουν ηθοποιοί ούτε οδηγοί φορτηγών. Θα δωρήσουν τα όργανά τους, και κάπου στην δεύτερη,τρίτη δωρεά, .θα ολοκληρώσουν τη σύντομη διαδρομή τους. Αυτά τα παιδιά δεν ζωγραφίζουν για να αποτυπώσουν τον ψυχικό τους κόσμο, αλλά για να αποδείξουν οτι έχουν ψυχικό κόσμο, είναι αναλώσιμα...

Μέσα στον μικρόκοσμο του Χάλσαμ δημιουργούνται όλες οι "ανθρώπινες" σχέσεις που συμβαίνουν καθημερινά και στον έξω κόσμο, έρωτες, φιλίες ανταγωνισμός. Οι ήρωες μεγαλώνουν και φτάνουν ένας ένας στον προορισμό της μικρής ζωής τους, τη δωρεά οργάνων...
Όσον αφορά το θέμα της δωρεάς οργάνων που θίγεται στην ταινια, είναι κάτι απολύτως προσωπικό για τον κάθε άνθρωπο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε μια απλή ανάρτηση...και εν τέλει δεν είναι εκεί το νόημα της ταινίας, αλλά αλλού. 
Μπορεί ένας θεατής να λυπηθεί "κλώνους" για την σύντομη ζωή τους; Στην προκειμένη περίπτωση σίγουρα ΝΑΙ. Η ταινία καταφέρνει και σε βάζει σε διαδικασία ταύτισης αλλά και σύγκρισης με τους ήρωές της, καθώς οι συμπεριφορές τους και οι αντιδράσεις τους, είναι άκρως ανθρώπινες. Παράλληλα σαν θεατής  λυπάσαι και τη δική σου "κανονική" ζωή, γιατί θα έπρεπε να την εκτιμάς περισσότερο, να τη ΖΕΙΣ περισσότερο, πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή σου σ'αυτήν, ή όπως λέει στο τέλος η βασική ηρωίδα του έργου Kathy H:
"I remind myself I was lucky to have had any time with him at all. What I'm not sure about is if our lives have been so different from the lives of the people we save. We all complete..."
Αυτή είναι τελικά και η επιτυχία αυτής της ταινίας που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Kazuo Ishiguro.Να σε βάλει να επανεκτιμήσεις την αξία της ζωής, να κοιτάξεις ξανά στο βάθος της ψυχής σου και και να συνειδητοποιήσεις πως πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή, αξίζει να προσπαθήσεις, τουλάχιστον, να απολαύσεις το ταξίδι. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό καθώς υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τους "κλώνους" της ταινίας: Για τους ταξιδιώτες της ταινίας, το μέλλον τους ήταν αυστηρά προδιαγεγραμμένο.Για τους ταξιδιώτες της πραγματικής ζωής, το κακό είναι πως δεν ξέρουν πότε θα μείνουν από καύσιμα, συνεπώς πρέπει να ΖΟΥΝ την κάθε μέρα τους σαν να είναι και η τελευταία...

Τελειώνοντας η ταινία, μου έφερε στο νου το slogan από μια άλλη λατρεμένη ταινία (Braveheart), τελείως διαφορετικού ύφους αλλά απόλυτα ταιριαστού νοήματος...
...Every Man Dies...Not Every Man Truly Lives...