Την ταινία αυτή την είδα περισσότερο με την ιδιότητά μου σαν θεατής γένους θηλυκού και λιγότερο σαν απλός θεατής.Άλλωστε η ταινία μάλλον μόνο σε γυναίκες απευθύνεται αν κρίνω κι από τον τίτλο της.Ένας άντρας πιθανότατα να βαριόταν έως και να κοιμόταν.Σαν γυναίκα πάντως νομίζω πως με εξόργισε.
...Ωδή στην ανισόρροπη φύση της γυναίκας...ή πώς αλλιώς εμείς οι γυναίκες τρωγόμαστε με τα ρούχα μας...κάπως έτσι θα την μετέφραζα.
Δεν κατάλαβα την πρωταγωνίστρια...ούτε γιατί δεν ήταν με τίποτα ευχαριστημένη.
Σαφώς είναι επιλογή του κάθε ανθρώπου να μη συμβιβάζεται στη ζωή του, αλλά άπαξ και κάνει μια ενσυνείδητη επιλογή θα πρέπει να την υποστηρίξει μέχρι τελικής πτώσης...
Περιέργως όλο το νόημα τις ταινίας αποδίδεται από το στόμα αρσενικού και δη από τη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Ντιν λέει τα παρακάτω:
"Νομίζω πως οι άντρες είναι πιο ρομαντικοί από τις γυναίκες.Οι γυναίκες κάνουν την "καλύτερη επιλογή".Κοπέλες παντρεύονται ένα αγόρι επειδή είχε μια καλή δουλειά.Όλη τους τη ζωή ονειρεύονται τον πρίγκηπα, αλλά τελικά παντρεύονται έναν που έχει μια καλή δουλειά και μένουν εκεί."
Το δικό μου ερώτημα που μου δημιουργήθηκε βλέποντας την ταινία ήταν γιατί πρέπει οι γυναίκες να γνωρίζουν έναν άντρα που τους γοητεύει και μετά να θέλουν να κάνουν τα πάντα για να τον αλλάξουν και να τον κάνουν υποχείριό τους.Γιατί πρέπει να αποβλέπουν στην άνεσή τους και την οικονομική ευμάρεια και να ζυγίζουν τον άντρα ανάλογα με το πορτοφόλι του.Τέλος, γιατί για όλα τους τα προβλήματα η μόνη λύση είναι το δίπτυχο Γάμος - Παιδί.
Σαφώς και δεν ισχύει για όλες τις γυναίκες αυτό και σίγουρα ο χαρακτήρας του κάθε άντρα παίζει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη μιας σχέσης.
Anyway...ωραίοι πρωταγωνιστές, ωραίες ερμηνείες, θα ήθελα περισσότερη ανάλυση στα αίτια της άσχημης κατάληξης της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών...σοκαριστική η σκηνή της παραλίγο έκτρωσης ,ταράζει κάθε γυναίκα που την παρακολουθεί...
Τελικό συμπέρασμα...οι γυναίκες αν δεν ήμασταν θηλαστικά, θα μπορούσαμε να είμαστε έντομα...και μάλιστα κατσαρίδες...είμαστε οι μόνες που επιζούμε μετά από μια μεγάλη καταστροφή...so...teza...
P.S.:Υπέροχη μουσική από Grizzly Bear...θυμίζει ώρες ώρες τις μουσικές του Gustavo Santaolalla αλλά το τραγούδι των τίτλων τέλους νομίζω πως κάνει τη διαφορά.
It's not a woman...It's an alligator...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου