Remember Red, hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies...

Απόψε το πρόγραμμα έχει μια λατρεμένη σκηνή από την ταινία Τελευταία Έξοδος:Ρίτα Χέϊγουορθ αγγλιστί The Shawshank Redemption...Μια ταινία για τη δύναμη της επιμονής, της υπομονής και της δικαιοσύνης...Όταν δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσεις ελεύθερος...για να απολαύσεις μια μουσική,ένα συναίσθημα...ή όπως περιγράφει ο Morgan Freeman(Red) στην σκηνή αυτή:
"I have no idea to this day what those two Italian ladies were singing about. Truth is, I don't want to know. Some things are best left unsaid. I'd like to think they were singing about something so beautiful, it can't be expressed in words, and makes your heart ache because of it. I tell you, those voices soared higher and farther than anybody in a gray place dares to dream. It was like some beautiful bird flapped into our drab little cage and made those walls dissolve away, and for the briefest of moments, every last man in Shawshank felt free...'

...into the Rabbit Hole for (endless) food for thought...

Rabbit Hole...ελληνιστί Απώλεια...
Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο Rabbit Hole του David Lindsay-Abaire που τιμήθηκε με το βραβείο Pulitzer για καλύτερο θεατρικό δράμα το 2007, αποτελεί πραγματικά μια ενδελεχή έρευνα της ανθρώπινης συμπεριφοράς μετά από μια απώλεια.
Στην κινηματογραφική μεταφορά του, βλέπουμε πώς ξεπερνά ένα αγαπημένο ζευγάρι, η Becca και ο Howie, την απώλεια του μικρούλη γιού του που σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο κατά λάθος, ακριβώς έξω από το σπίτι του, καθώς κυνηγούσε το σκυλάκι του.
Η ταινία έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κουβαλάνε οι κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικών έργων.Απίστευτες ερμηνείες από τη Nicole Kidman (δικαίως προτάθηκε για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 2010) και από τον Aaron Eckhart, εστίαση στους χαρακτήρες και φυσικά όπως αποδεικνύεται από όλα τα παρακάτω, ατελείωτη τροφή για ανάλυση και σκέψη.
Ποιά παρηγοριά βρίσκει κάποιος μετά από μια τέτοια τραγωδία; Δύο τινά μπορούν να συμβούν μακροπρόθεσμα.
1ο : Ωραιοποίηση του θανάτου μέσα από τη στροφή στο Θεό και στην πίστη. Σε κάποια στιγμή της ταινίας κι ενώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι προσπαθεί ανεπιτυχώς όπως αποδεικνύεται, να παρηγορηθεί μέσω group therapy, τίθεται το θέμα της πίστης στο Θεό από ένα άλλο ζευγάρι που έχασε κι εκείνο το παιδί του : "God had to take her. He needed another angel."λέει η μητέρα του...
2o : Ρεαλιστική και ίσως πιό "μοντέρνα" αποδοχή του θανάτου μέσω της κοινής λογικής ή της επιστήμης.Η ρεαλιστική απάντηση από την ηρωίδα Becca (Nicole Kidman) στα ανωτέρω μοιρολατρικά ίσως λόγια, έρχεται να αντικρούσει τα περί πίστης στο Θεό : "Why didn’t he just make one?Another angel. I mean, he’s God after all...Why didn’t he just make another angel?Just putting it out there..."
Στην ταινία η ηρωίδα προσπαθώντας να ξεπεράσει την απώλεια του παιδιού της επιλέγει ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης αυτής της τραγωδίας. Αποφασίζει να συγχωρέσει και να δικαιολογήσει τον νεαρό οδηγό Jason που άθελά του σκότωσε με το αυτοκίνητό του το παιδί της, μέσα από συναντήσεις-συζητήσεις μαζί του. Μια απόφαση που δεν είναι εύκολη αλλά που τελικά της χαρίζει κατά κάποιον τρόπο τη γαλήνη που γυρεύει.Παράλληλα, βλέποντας ορθολογικά την απώλειά της, βρίσκει ενδιαφέρουσα τη θεωρία του Jason ο οποίος μέσα από ένα κόμιξ που σχεδιάζει ο ίδιος, και το ονομάζει Rabbit Hole, δίνει μια δική του ορθολογική ερμηνεία της αποδοχής του γεγονότος :
"A scientist...and his son.The father discovers this network of holes that leads to other galaxies like Parallel universes...but the scientist dies. So the son has to go into this rabbit hole to try and find him.
But it’s not him, because he's dead, so it’s like another version of him..."
Φαινομενικά η Becca ενστερνιζόμενη την επιστήμη παρηγορείται περισσότερο από μια πιθανή επιστημονική εξήγηση, ωστόσο στην ουσία απλά θέλει όσο τίποτα άλλο να πιστέψει κι αυτή πως μπορεί να ξεπεράσει αυτό που της συνέβη.Σε μία από τις πολλές συζητήσεις που έχει με το νεαρό φαίνεται ακριβώς αυτή της η ανάγκη...
"-Υou think they're real? Parallel universes?" ρωτάει η Becca
-I think it’s basic science.You know,If space is infinite,then everything is possible.
-So somewhere out there,Ι' m what?
-I think... you know,Laws of probability.There are tons of you's out there, and tons of me's. So this is just the sad version of us.
-But there are other versions where everything goes our way.Assuming you believe in science,Ι like that thought."
Ο σύζυγος Howie από την άλλη λειτουργεί περισσότερο συναισθηματικά. Μέσα από τις άκαρπες προσπάθειες του Group Therapy, αφού χάνει προς στιγμή την εμπιστοσύνη του στη γυναίκα του,κι ενώ και οι δύο απομονώνονται στον εαυτό τους,  συνειδητοποιεί πως μέσα από την απέραντη αγάπη που της έχει μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα μαζί της...συνεπώς και την απώλεια του παιδιού του.
Τελικά συμπεράσματα;
Σίγουρα ο τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας απώλειας για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικός.Όλοι οι άνθρωποι, ωστόσο, νιώθουν την ανάγκη να πιστεψουν σε κάτι, είτε αυτό είναι συμπέρασμα λογικής, είτε αποκύημα φαντασίας.
Όταν υπάρχει ισχυρή αγάπη και σεβασμός μεταξύ δύο ανθρώπων, μια τέτοια απώλεια μπορεί να κλυδωνίσει τη σχέση τους, αλλά δεν μπορεί να τη διαλύσει...
...ή παραλλάσοντας ελαφρώς τη θεωρία του Jason για το Παράλληλο Σύμπαν, σκέφτεσαι πως κάπου αλλού υπάρχουν οι "καθρέφτες" μας , και πως μέσα από τις αντιξοότητες που συμβαίνουν στο δικό μας κόσμο , απλά μετατρεπόμαστε σε μια πιό λυπημένη  εκδοχή των "ειδώλων" μας.Σύντομα όμως νιώθουμε την ανάγκη , μέσω της πίστης μας στον εαυτό μας και στο άγνωστο, να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση...να θυμίσουμε έστω και στο ελάχιστο αυτό που αντικατοπτριζόταν απέναντί μας πριν την καταστροφή...

Κλείνοντας παραθέτω μια ιδέα από το κόμιξ του Jason, Rabbit Hole...εμείς και οι άλλες εκδοχές μας συνθέτουν μια περίπλοκη Rabbit Hole στο σύμπαν...

Πολλή τροφή όμως...

Coming Soon..

The Rabbit will enter in the hole....

Oh, no… this is Earth, isn’t it?

"Black clouds on the horizon... Great thunder and burning rain... His chariot pounding, I heard the heavens scream his name..."
...και κάπως έτσι μπήκαμε στον μυθικό κόσμο του Thor, γιου του Odin-Πατέρα των Πάντων σύμφωνα με την σκανδιναβική μυθολογία.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Thor γιος του Odin, εξορίζεται από το εξωγήινο βασίλειο του Asgard στη γη, από τον πατέρα του λόγω ανυπακοής.Εκεί θα γνωρίσει μια ομάδα επιστημόνων και θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να προσαρμοστεί από την θεϊκή στην ανθρώπινη υπόσταση. Θα συμβούν πολλά τραγελαφικά περιστατικά μέχρι να αποκατασταθεί η αλήθεια, αφού όλα τελικά ήταν μια σκευωρία του αδερφού του Thor , Loki, προκειμένου να γίνει εκείνος ο βασιλιάς του εξωγήινου βασιλείου του Asgard.

Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου κόμιξ της Marvel και προετοιμάζει το έδαφος για την μεγάλη κινηματογραφική συνύπαρξη των ηπερηρώων της Marvel , τους Avengers που ενώνει
Thor, Iron Man, Hulk και Captain America και θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2012.

Η ταινία αποδείχθηκε πολύ καλύτερη των προσδοκιών μου, αφού με εξέπληξαν ευχάριστα δύο πράγματα : Η πρώτη έκπληξη ήρθε στα credits των συντελεστών, όπου στο όνομα του σκηνοθέτη φιγουράρει το όνομα του κατεξοχήν θεατρικού Άγγλου σκηνοθέτη και ηθοποιού Kenneth Branagh, ο οποίος πειραματίστηκε για πρώτη φορά με blockbuster ταινία μετά από τις χαμηλών τόνων δουλειές που μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα. Και θα τολμούσα να πω πως σε κάποιες σκηνές δινόταν ένας πιό ιδιαίτερος θεατρικός τόνος που μαρτυρούσε ακριβώς αυτή την συμμετοχή.
Η δεύτερη έκπληξη που μάλλον συνδέεται με την παρουσία του Kenneth Branagh είχε να κάνει με το cast της ταινίας που απαρτίζεται από τη Natalie Portman στην πρώτη μετα-οσκαρική της εμφάνιση, τον Anthony Hopkins στον ρόλο του Odin, πατέρα του Thor, και τον απόλυτα ταιριαστό κατ'εμέ στον ρόλο του Thor και πρωταγωνιστή Chris Hemsworth που είναι τόσο...όσο στις σκηνές του.Ιδιαίτερα θετική εντύπωση με την "υπόγεια" ερμηνεία του, μου έκανε ακόμη ένας καινούριος ηθοποιός, ο Tom Hiddleston στον ρόλο του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του Loki.

Προσωπικά , πάντα μου άρεζαν οι ταινίες που δεν έπαιρναν σοβαρά τον εαυτό τους . Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον Thor.Η ταινία πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, που δεν είναι άλλο από το να διασκεδάσει τον θεατή. Ένα δίωρο με καλές ερμηνείες, χιούμορ, ωραία εφέ και γρήγορους ρυθμούς στην ίδια λογική που έχει γυριστεί ακόμη ένας χαρακτήρας της Marvel, ο Iron Man. Πολύ ωραία στιγμή της ταινίας η σκηνή που ο Thor περιγράφει στην επιστήμονα Jane Foster (Natalie Portman) τον κόσμο από τον οποίο προήλθε."Your ancestors called it magic…but you call it science. I come from a land where they are one and the same..."
Κι εν τέλει αυτό πετυχαίνει κι ο ίδιος ο κινηματογράφος σαν μορφή τέχνης : Τον συνδυασμό της κινηματογραφικής μαγείας με την κινηματογραφική γνώση. Ικανοί δημιουργοί συνδυάζουν το ταλέντο τους και χαρίζουν αν μη τί άλλο, μια αξιοπρεπέστατη ταινία...

...και για να κλείσω όπως άρχισα, ο απόλυτα επικός Thor τραγουδισμένος από το απόλυτα επικό συγκρότημα...

Bye Bye Braverman*

*δανείζομαι τον τίτλο από την ταινία του 1968 του Sidney Lumet.
Για έναν από τους πιό παραγωγικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου δεν χρειάζονται πολλά λόγια.Το έργο που αφήνει πίσω του ο Sidney Lumet μιλάει από μόνο του κι έρχεται να αποδείξει τα αυτονόητα.
Οι ταινίες του είχαν να κάνουν κυρίως με άντρες που εναντιώνονταν σε κάθε κομφορμιστικό και δομικό στοιχείο του συστήματος...άνθρωποι όχι μόνο της ιδεολογίας αλλά και της πράξης...όπως ακριβώς έκανε κι ο ίδιος. Δεν παρουσίαζε απλά μια ιστορία, την ζούσε μέσα από τους χαρακτήρες του.
Ακόμη ένας μεγάλος καλλιτέχνης έφυγε αφήνοντας πίσω του ταινίες όπως The Sea Gull, Serpico, Murder On The Orient Express, Dog Day Afternoon, Network, Deathtrap και The Verdict να διδάσκονται σε σεμινάρια σκηνοθεσίας μέχρι σήμερα, και να αποτελούν αντικείμενο μελέτης για νέους φερέλπιδες σκηνοθέτες.
Ένα τεράστιο μπουκέτο από ταινίες έκαστες στο είδος τους, ποικίλης θεματολογίας, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς, επιτυχίες εμπορικές και ποιοτικές...κι ένα τιμητικό Όσκαρ εν έτει 2005...
...Κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο λαός, στην προκειμένη περίπτωση βέβαια...πολύ αργά...
Πέρα από την καθυστερημένη ακαδημαϊκή αναγνώριση αυτό που τελικά έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι αυτό που αποτυπώνεται αντιπροσωπευτικότατα μέσα από την ατάκα του Frank Serpico στην ταινία "Serpico"του 1973:
"You know what they say, don't you? If you love a man's garden, you gotta love the man!"
Η δική μου αντιστοιχεία πάνω σ'αυτό : Αν εκτιμάς τις ταινίες ενός δημιουργού,εκτιμάς και τον δημιουργό τους.
Για τους τίτλους τέλους η τέλεια μουσική υπόκρουση με ελληνικό άρωμα από Μίκη Θεοδωράκη και Serpico...

Never Let Me Go

"Maybe none of us really understand what we've lived through, or feel we've had enough time.When we are scattered afar and asunder.Parted are those who are singing today.When we look back and forgetfully wonder what we were like in our learning and play...Oh, the great days will bring distance enchanted...Days of fresh air in the rain and the sun...How we rejoiced as we struggled and panted...Echoes of dreamland,Hailsham lives on."
Αυτό είναι το τραγούδι των παιδιών του "ειδικού" σχολείου Χάλσαμ.Ειδικό γιατί δεν εκπαιδεύει "τυχαία" παιδιά, αλλά "κλώνους" εντεταλμένους μελλοντικούς δωρητές οργάνων.Αυτά τα παιδιά - κλώνοι, όταν μεγαλώσουν (κάπου στην ηλικία των 20-25) δεν θα γίνουν ηθοποιοί ούτε οδηγοί φορτηγών. Θα δωρήσουν τα όργανά τους, και κάπου στην δεύτερη,τρίτη δωρεά, .θα ολοκληρώσουν τη σύντομη διαδρομή τους. Αυτά τα παιδιά δεν ζωγραφίζουν για να αποτυπώσουν τον ψυχικό τους κόσμο, αλλά για να αποδείξουν οτι έχουν ψυχικό κόσμο, είναι αναλώσιμα...

Μέσα στον μικρόκοσμο του Χάλσαμ δημιουργούνται όλες οι "ανθρώπινες" σχέσεις που συμβαίνουν καθημερινά και στον έξω κόσμο, έρωτες, φιλίες ανταγωνισμός. Οι ήρωες μεγαλώνουν και φτάνουν ένας ένας στον προορισμό της μικρής ζωής τους, τη δωρεά οργάνων...
Όσον αφορά το θέμα της δωρεάς οργάνων που θίγεται στην ταινια, είναι κάτι απολύτως προσωπικό για τον κάθε άνθρωπο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε μια απλή ανάρτηση...και εν τέλει δεν είναι εκεί το νόημα της ταινίας, αλλά αλλού. 
Μπορεί ένας θεατής να λυπηθεί "κλώνους" για την σύντομη ζωή τους; Στην προκειμένη περίπτωση σίγουρα ΝΑΙ. Η ταινία καταφέρνει και σε βάζει σε διαδικασία ταύτισης αλλά και σύγκρισης με τους ήρωές της, καθώς οι συμπεριφορές τους και οι αντιδράσεις τους, είναι άκρως ανθρώπινες. Παράλληλα σαν θεατής  λυπάσαι και τη δική σου "κανονική" ζωή, γιατί θα έπρεπε να την εκτιμάς περισσότερο, να τη ΖΕΙΣ περισσότερο, πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή σου σ'αυτήν, ή όπως λέει στο τέλος η βασική ηρωίδα του έργου Kathy H:
"I remind myself I was lucky to have had any time with him at all. What I'm not sure about is if our lives have been so different from the lives of the people we save. We all complete..."
Αυτή είναι τελικά και η επιτυχία αυτής της ταινίας που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Kazuo Ishiguro.Να σε βάλει να επανεκτιμήσεις την αξία της ζωής, να κοιτάξεις ξανά στο βάθος της ψυχής σου και και να συνειδητοποιήσεις πως πριν ολοκληρώσεις τη διαδρομή, αξίζει να προσπαθήσεις, τουλάχιστον, να απολαύσεις το ταξίδι. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό καθώς υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τους "κλώνους" της ταινίας: Για τους ταξιδιώτες της ταινίας, το μέλλον τους ήταν αυστηρά προδιαγεγραμμένο.Για τους ταξιδιώτες της πραγματικής ζωής, το κακό είναι πως δεν ξέρουν πότε θα μείνουν από καύσιμα, συνεπώς πρέπει να ΖΟΥΝ την κάθε μέρα τους σαν να είναι και η τελευταία...

Τελειώνοντας η ταινία, μου έφερε στο νου το slogan από μια άλλη λατρεμένη ταινία (Braveheart), τελείως διαφορετικού ύφους αλλά απόλυτα ταιριαστού νοήματος...
...Every Man Dies...Not Every Man Truly Lives...

Blue Valentine

Την ταινία αυτή την είδα περισσότερο με την ιδιότητά μου σαν θεατής γένους θηλυκού και λιγότερο σαν απλός θεατής.Άλλωστε η ταινία μάλλον μόνο σε γυναίκες απευθύνεται αν κρίνω κι από τον τίτλο της.Ένας άντρας πιθανότατα να βαριόταν έως και να κοιμόταν.Σαν γυναίκα πάντως νομίζω πως με εξόργισε.
...Ωδή στην ανισόρροπη φύση της γυναίκας...ή πώς αλλιώς εμείς οι γυναίκες τρωγόμαστε με τα ρούχα μας...κάπως έτσι θα την μετέφραζα.
Δεν κατάλαβα την πρωταγωνίστρια...ούτε γιατί δεν ήταν με τίποτα ευχαριστημένη.
Σαφώς είναι επιλογή του κάθε ανθρώπου να μη συμβιβάζεται στη ζωή του, αλλά άπαξ και κάνει μια ενσυνείδητη επιλογή θα πρέπει να την υποστηρίξει μέχρι τελικής πτώσης...
Περιέργως όλο το νόημα τις ταινίας αποδίδεται από το στόμα αρσενικού και δη από τη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Ντιν λέει τα παρακάτω:

"Νομίζω πως οι άντρες είναι πιο ρομαντικοί από τις γυναίκες.Οι γυναίκες κάνουν την "καλύτερη επιλογή".Κοπέλες παντρεύονται ένα αγόρι επειδή είχε μια καλή δουλειά.Όλη τους τη ζωή ονειρεύονται τον πρίγκηπα, αλλά τελικά παντρεύονται έναν που έχει μια καλή δουλειά και μένουν εκεί."
Το δικό μου ερώτημα που μου δημιουργήθηκε βλέποντας την ταινία ήταν γιατί πρέπει οι γυναίκες να γνωρίζουν έναν άντρα που τους γοητεύει και μετά να θέλουν να κάνουν τα πάντα για να τον αλλάξουν και να τον κάνουν υποχείριό τους.Γιατί πρέπει να αποβλέπουν στην άνεσή τους και την οικονομική ευμάρεια και να ζυγίζουν τον άντρα ανάλογα με το πορτοφόλι του.Τέλος, γιατί για όλα τους τα προβλήματα η μόνη λύση είναι το δίπτυχο Γάμος - Παιδί.
Σαφώς και δεν ισχύει για όλες τις γυναίκες αυτό και σίγουρα ο χαρακτήρας του κάθε άντρα παίζει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη μιας σχέσης.
Anyway...ωραίοι πρωταγωνιστές, ωραίες ερμηνείες, θα ήθελα περισσότερη ανάλυση στα αίτια της άσχημης κατάληξης της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών...σοκαριστική η σκηνή της παραλίγο έκτρωσης ,ταράζει κάθε γυναίκα που την παρακολουθεί...
Τελικό συμπέρασμα...οι γυναίκες αν δεν ήμασταν θηλαστικά, θα μπορούσαμε να είμαστε έντομα...και μάλιστα κατσαρίδες...είμαστε οι μόνες που επιζούμε μετά από μια μεγάλη καταστροφή...so...teza...

P.S.:Υπέροχη μουσική από Grizzly Bear...θυμίζει ώρες ώρες τις μουσικές του Gustavo Santaolalla  αλλά το τραγούδι των τίτλων τέλους νομίζω πως κάνει τη διαφορά.

It's not a woman...It's an alligator...