Valhalla...χωρίς λόγια...

In the beginning there was only man and nature...Men came bearing crosses and drove the heathen to the fringes of the earth...
Με αυτή την πολλά υποσχόμενη εισαγωγή ξεκινά η ταινία που εγώ νόμιζα πως θα δω.
Πρώτα με τράβηξε ο τίτλος.Valhalla Rising, θα έχει Vikings,δράση και λοιπά.Μετά λέω Mads Mikkelsen : ταλαντούχος Δανός ηθοποιός, μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις από το Casino Royale και τον Le Chiffre του.Τον σκηνοθέτη δεν τον είχα προσέξει.Μετά το Drive συνειδητοποίησα πως επρόκειτο για τον Nicolas Winding Hefn σε πιό ευρωπαϊκά κι αυτοσχέδια σκηνοθετικά μονοπάτια, πριν την καταξίωση.
Σαφώς είναι μια ταινία που δεν χρειάζεται υπότιτλους αφού ζήτημα να υπάρχουν 5 διάλογοι μεταξύ των ηθοποιών.Επίσης μάταια περίμενα από τον One Eye που υποδύονταν ο Mads Mikkelsen να αρθρώσει έναν φθόγγο.Νομίζω πως δεν έχω ξανακρεμαστεί περισσότερο από στόμα ηθοποιού, μπας κι ακούσω κάτι.
Ωραία καδραρίσματα,καμία σχέση με Vikings, παρά μόνο μια αλληγορία για τον χριστιανισμό και το πώς επιβλήθηκε σε αλλόθρησκους, αυτό τουλάχιστον κατάλαβα εγώ, και πολύ αργοί ρυθμοί...
Αλλιώς...χωρίς λόγια...

I don't carry a gun. I drive.

 

Ένας αινιγματικός οδηγός.Μια ληστεία.Και κάπως έτσι ξεκινά το ταξίδι.
Ο ήρωας της ταινίας ζει διπλή ζωή.Από τη μια εργαζόμενος φανερά ως κασκαντέρ οδηγός σε επικίνδυνες σκηνές κινηματογραφικών ταινιών, κι από την άλλη, οδηγός-διεκπεραιωτής επικίνδυνων και παράνομων αποστολών.Μέσα σ'αυτόν τον παράταιρο συνδυασμό βιωμάτων, προκύπτει κι ο έρωτας στο πρόσωπο μιας παντρεμένης γειτόνισσας και κάπου εκεί τα πράγματα περιπλέκονται.
Τί γίνεται όταν ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης και ένας υπερταλαντούχος ηθοποιός συνεργάζονται μαζί στο ίδιο πλατό;Δημιουργείται μια από τις πιό μαγνητικές ταινίες της χρονιάς.
Μια ταινία κυρίως 2 ταχυτήτων:Αυτή του σκηνοθέτη κι αυτή του πρωταγωνιστή της.
Ο άρτι βραβευμένος στις Kάννες Nicolas Winding Refn χαρίζει υπέροχες λήψεις νυχτερινής οδήγησης στους σκοτεινούς κι υποχθόνιους δρόμους του Los Angeles, με μια απίστευτη ρετρό διάθεση που σε κάνει να πιστεύεις πως η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί και στα 70s. Σ'αυτό βέβαια συμβάλλει και η επιλογή των μουσικών θεμάτων-τραγουδιών που ακούγονται κατά τη διάρκεια της ταινίας, τα οποία ενώ έχουν ηχογραφηθεί εν έτει 2007-2011, ηχητικά ταιριάζουν γάντι στην ρετρό αίσθηση της ταινίας  Παράλληλα η ρεαλιστικότητα των βίαιων σκηνών τονίζει ακόμη περισσότερο την αληθοφάνεια και προσδίδει στην ταινία τον απαραίτητο σκοτεινό τόνο της εγκληματικότητας.
Στο ρόλο του λιγομίλητου "ήρωα" ο υπέροχος Ryan Gosling.Πατώντας στα πρότυπα του Bullitt με τον αξεπέραστο Steve McQueen, αποδίδει τέλεια την ψυχρή εσωτερικότητα του ανέκφραστου επαγγελματία οδηγού.Εντύπωση κάνει ακόμη πως ενώ ο ήρωας χαρακτηρίζεται από έντονη εσωτερικότητα στον τρόπο έκφρασης, το τιμόνι αποτελεί την επέκταση των συναισθημάτων του, είτε όταν πρόκειται για θυμό είτε ακόμη και για τον έρωτα.
Κι εδώ θα κάνω μια εκτενέστερη αναφορά στον πιό ταλαντούχο κατ'εμέ ηθοποιό της γενιάς του, που για τον οποίο επίσης διαβάζω πως είχε τον πρώτο λόγο στην δημιουργία αυτής της ταινίας, τόσο ως προς την επιλογή του σκηνοθέτη, τις ενδυματολογικές επιλογές και  την δημιουργική ανάμειξή του σε πολλές σκηνές.Σε όσες ταινίες έχω δει τον Ryan Gosling συνειδητοποιώ πως έχει έναν απίστευτο τρόπο να απορροφά τις ιδιαιτερότητες κάθε ήρωα που υποδύεται, με τα εκφραστικά μέσα του σώματός του, όπως με το βλέμμα, τις κινήσεις, τον τόνο της φωνής του.Φέτος νομίζω πως θα είναι η χρονιά του αν δεν επικρατήσει ο Leonardo DiCaprio που έρχεται φορτσάτος με το πολυαναμενόμενο και πολλά υποσχόμενο J.Edgar Hoover.
Πολύ καλοί όλοι οι ηθοποιοί στους δευτερεύοντες ρόλους και κυρίως απίστευτα γλυκιά η Carey Mulligan που αγγίζει και βγάζει προς τα έξω την πιό στοργική πλευρά του ήρωα.
Βλέποντας την ταινία, αφήνεσαι στους ρυθμούς της.Και ναι...σου δημιουργείται μια άκρατη επιθυμία να μπεις σε ένα αυτοκίνητο, να βάλεις μουσική και να χαθείς στους δρόμους της πόλης σου, νύχτα,άγνωστος μεταξύ αγνώστων, ζώντας γιατί όχι; τη δική σου περιπέτεια.Συνεπώς πολύ πετυχημένη η χρήση της προστακτικής στον τίτλο της ταινίας.Drive...
Υ.Γ.:Μπορώ να έχω κι εγώ το τζάκετ με τον σκορπιό του Mr Gosling?Κάτι μου λέει πως θα γίνει από τα πιό διαχρονικά ενδυματολογικά κομμάτια στην ιστορία του σινεμά.

Ciascuno a Suo Modo

"Καθένας με τον τρόπο του..."
Η χρήση του τίτλου του γνωστού έργου του Ιταλού δραματουργού και μυθιστοριογράφου Luigi Pirandello, δεν είναι τυχαία.Ο εκλιπών σπουδαίος Λυκούργος Καλλέργης, για τον οποίο γράφονται οι παρακάτω γραμμές, ήταν ο μόνος Έλληνας ηθοποιός που έχει τιμηθεί με το βραβείο Pirandello.Η πορεία του Λυκούργου Καλλέργη επί τουλάχιστον 70 χρόνια στα θεατρικά δρώμενα,(εμφανίστηκε πρώτη φορά στο θέατρο το 1934), αποτελεί αντικείμενο μελέτης για το πώς αποκτιέται η θεατρική παιδεία : Ρόλοι κλειδί σε ταινίες ,μεταφράσεις έργων του Τσέχωφ, συμμετοχή στο Εθνικό Θέατρο, και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης, είναι μόνο ένα δείγμα της τεράστιας διαδρομής του.
Ο Λυκούργος, όπως πάντα «παρών» στα γενικώς δρώμενα, γίνεται και συγγραφέας με το βιβλίο του "Στο διάβα του πολυτάραχου 20ου αιώνα",  πρωταγωνιστώντας έτσι σε μια από τις σημαντικότερες «σκηνές» ενός βίου που συμπορεύτηκε σε όλες τις κοινωνικοπολιτικές και θεατρικές, με κάθε έννοια «περιπέτειες».Έφυγε πλήρης ημερών, με μια καριέρα άξια αναφοράς και θαυμασμού.
Παρατηρώντας την πορεία των μεγάλων καλλιτεχνών που φεύγουν, συνειδητοποιώ ένα πράγμα:Αυτοί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν ποτέ να εξελίσσονται στην τέχνη τους.Δεν έπαψαν να "ψάχνονται"  και να υπηρετούν την τέχνη που επέλεξαν να ακολουθήσουν από καρδιάς-κι όχι για τα χρήματα-, από διαφορετικά παραγωγικά πόστα.Διάβαζαν πολύ, μελετούσαν, μετέφραζαν έργα, ανέβαιναν σε άλλο επίπεδο, όχι για λόγους προβολής, αλλά για την προσωπική τους καλλιέργεια.Διάλεγαν το δύσκολο δρόμο, όπου μέσα από την τέχνη τους γνώριζαν και τον εαυτό τους.
Αυτό βέβαια ισχύει για κάθε άνθρωπο, κι όχι μόνο για τους καλλιτέχνες. Μέσα από την έρευνα, την  τη μελέτη και την επεξεργασία, επέρχεται η αυτογνωσία μας.Με τον όρο παιδεία δεν εννοούμε μόνο την υποτυπώδη εκπαίδευση που λαμβάνουμε στα παιδικά μας χρόνια, αλλά κάτι ευρύτερο και διαρκές, που τελειοποιούμε καθόλη τη διάρκεια της ζωής μας και συνάδει με την κουλτούρα μας.
Από αυτό εν τέλει πάσχει η Ελλάδα σήμερα.Από μια έλλειψη θέλησης για εξέλιξη και διάθεσης να μπει στα βαθειά, αλλά να χαραμίζεται στις ευκολίες και το βόλεμα της καθημερινότητας.Πάσχει από την έλλειψη Παιδείας στην ουσία της.
Όλοι αυτοί οι μεγάλοι καλλιτέχνες αφήνουν πίσω τους, καθένας με τον τρόπο του, μια σπουδαία παρακαταθήκη.Όχι μόνο τα έργα τους, αλλά και την πορεία της ζωής τους.
Για εμάς που μένουμε πίσω κι εμπνεόμαστε από αυτούς, δύο επιλογές υπάρχουν: Ή επιλέγουμε να μείνουμε στάσιμοι, ή εξελίσσόμαστε.Διαλέγουμε τη διαδρομή μας για τον κοινό προορισμό...

Mediterraneo...

 

Απόψε πήγαμε πίσω στο χρόνο...Ταξιδέψαμε στη Μεγίστη...ένα νησάκι στη μέση του πουθενά.Εκεί όπου Ιταλοί στρατιώτες, βρέθηκαν στα πλαίσια μιας στρατιωτικής επιχείρησης κατά τύχη, εν καιρώ πολέμου, και τελικά έζησαν τη δική τους μικρή Οδύσσεια.Εκεί όπου τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους, έζησαν την απόλυτα απελευθερωτική  εμπειρία, αυτή της φυγής.Δεν είναι τυχαία η χρήση της ρήσης του Henri Laborit στους τίτλους αρχής της ταινίας : "In tempi come questi la fuga e l'unico mezzo per mantenersi vivi ne continuare a sognare", ελληνιστί : Σε εποχές σαν αυτές, η φυγή είναι ο μόναδικός τρόπος...για να μείνεις ζωντανός και να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι...

Όσκαρ Καλύτερης ταινίας το 1992.Και τελικά, σχεδόν 20 χρόνια μετά αυτή η ταινία κρατάει ακόμη το έντονο μεσογειακό της άρωμα.Η ταινία "πατάει" πάνω σε 2 σπουδαία έργα.Η Οδύσσεια του Ομήρου και η Ιθάκη του Κ.Καβάφη.Από τη μια,το ειρηνικό νησάκι της Μεγίστης σαν άλλη Κίρκη μαγεύει τους Ιταλούς στρατιώτες, οι οποίοι κουρασμένοι να πολεμούν "φαντάσματα",αφήνονται στην ομορφιά του, χάνουν την αίσθηση του χρόνου, και 3 χρόνια αργότερα, καλούνται να επιστρέψουν σε μια μεταπολεμική Ιταλία, πνιγμένη από το μίσος του Εμφυλίου.Από την άλλη το τέλος βρίσκει κάποια από τα μέλη της Ιταλικής παλιοπαρέας, πολλά χρόνια μετά,πίσω στην Μεγίστη, βλέποντας πως τελικά η "Ιθάκη" τους-πατρίδα τους, δεν ήταν ο παράδεισος που περίμεναν.Συνηδειτοποιημένοι ωστόσο, έχουν καταλάβει τί σημαίνουν οι Ιθάκες...είναι η διαδρομή, η τόλμη να ανατρέψουμε τα πεζά δεδομένα της ζωής μας και να κάνουμε το μεγάλο βήμα,να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας-να τα κρατήσουμε ζωντανά- είτε ακολουθώντας το ένστικτο, είτε την καρδιά...Άλλωστε αυτές οι δύο έννοιες πάντα κοντά ήταν.Κανένας άνθρωπος που ακολούθησε αυτό τα δίπτυχο δεν βγήκε ουσιαστικά χαμένος.Το ένστικτο είναι η ράτσα, η καρδιά είναι η φάτσα...Mediterraneo : Ωδή σ'αυτά τα 2 χαρακτηριστικά που ενώνουν άρρηκτα και πανομοιότυπα τους μεσογειακούς λαούς...

Η  διαχρονική αξία μιας ταινίας μέσα στο χρόνο, φαίνεται ακριβώς από το πόσο επίκαιρη μπορεί να αποδειχθεί 20 ολόκληρα χρόνια μετά, όσον αφορά τα μηνύματα που περνάει στον θεατή.Εν προκειμένω, της διατήρησης του αναπόσπαστου δικαιώματος κάθε ανθρώπου να ελπίζει, μέσα από την απόδραση από τη δυστυχία και την άφεση στο όνειρο...

 Όπως έχει πει κι ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας William Burroughs : " Η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του." Τώρα που ζούμε μια τέτοια "αφαίμαξη¨των ονείρων μας σαν λαός, ίσως η φυγή να είναι η μόνη γενναία λύση, μακρυά από τον φόβο που θέλουν απλόχερα να προσφέρουν οι δολοφόνοι του ενστίκτου μας και της καρδιάς μας.

Σε όλους εκείνους που φεύγουν μακρυά,λοιπόν,και κυνηγούν το όνειρό τους..."Dedicato a tutti queli che stanno scappando..."

Βλέποντας το φινάλε της ταινίας, μου ήρθαν στο νου οι τελευταίοι στίχοι του Καβάφη από την λατρεμένη "Ιθάκη" του: 
"Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν."

Σβήσε τα φώτα...σβήσε το φεγγάρι...

...σαν θα με πάρει,τον πόνο μου μη δεί.
Άλλη μια απώλεια.Από τη μικρή Ελλάδα με πολύ ταλέντο και παρακαταθήκη για όλο τον κόσμο.Δύο λέξεις-ένα οναματεπώνυμο : Μιχάλης Κακογιάννης.
Πίσω στο χρόνο, όταν η Ελλάδα έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της σε διεθνή φεστιβάλ και βραβεία, ο Μιχάλης Κακογιάννης  έμελλε να χαράξει με χρυσά γράμματα την πορεία του στο κινηματογραφικό στερέωμα όχι μόνο της  μικρής αυτής χώρας, αλλά και να ξεπεράσει τα στενά όρια της πατρίδας του και να καταξιωθεί διεθνώς.Μεγάλα Φεστιβάλ της Ευρώπης όπως αυτά των Καννών, του Εδιμβούργου, του Βερολίνου και του Λονδίνου φιλοξένησαν τις δημιουργίες του στο πρόγραμμά τους ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι ταινίες του τιμήθηκαν με σημαντικά βραβεία, προβάλλοντας και διαφημίζοντας έτσι την Ελλάδα παγκοσμίως.
Τα ονόματα σπουδαίων Ελλήνων ηθοποιών με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως  Έλλη Λαμπέτη,  Μελίνα Μερκούρη, Ειρήνη Παπά, Δημήτρης Χορν, Μάνος Κατράκης, αλλά και ξένων όπως ο Antony Quinn στον αξέχαστο ρόλο του Αλέξη Ζορμπά,καθώς και  Άλαν Μπέιτς και Σάρλοτ Ράμπλινγκ από τον Βυσσινόκηπο το 1999, αποδεικνύουν περίτρανα την μεγάλη πορεία αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη που ξεκίνησε τη φιλμογραφία του το 1954 με το "Κυριακάτικο Ξύπνημα", συνέχισε με την προοδευτική και χειραφετημένη για την εποχή της "Στέλλα" της Μελίνας, και απογειώθηκε σε διεθνές πλέον επίπεδο με την "Ηλέκτρα" το 1962 και τον "Αλέξη Ζορμπά" το 1964 και το υπέροχο συρτάκι του Anthony Quinn υπό την κλασική πλέον μουσική του Μίκη, φτάνοντας στα ψηλότερα σκαλιά του κινηματογραφικού βάθρου, αυτά της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Βλέποντας την πορεία του Μιχάλη Κακογιάννη, το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω...σε μια διαφορετική Ελλάδα.Σε μια Ελλάδα που είχε ψυχή, σαν αυτήν που καταθέτει ο Anthony Quinn στο συρτάκι του.Θέληση και ανεξαρτησία σαν αυτή που τόσο όμορφα απεικονίζονταν στα πλάνα της "Στέλλας" από το θεληματικό πιγούνι της Μελίνας.Σκέφτομαι πού πήγε αυτή η Ελλάδα της καταξίωσης;Φεύγει μαζί με έναν από τους τελευταίους μεγάλους;Φεύγει μαζί με τον Μιχάλη;
Θέλω να πιστεύω πως όχι...θέλω να πιστεύω πως σε αυτή τη χώρα, υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θα εμπνευστούν από την κρίση και θα δημιουργήσουν έναν νέο κινηματογράφο.Μια αναγεννημένη  "Στέλλα", "αναστημένη" από το μαχαίρι που τη σκότωσε...ένα νέο "Ζορμπά" που θα επανεφεύρει το νέο συρτάκι που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεον της κινηματογραφίας.Θυμάμαι τα μυθικά λόγια του Αλέξη Ζορμπά σε μια από τις ομορφότερες και κλασικότερες  σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, αυτή όπου διδάσκει το συρτάκι με απαράμιλλη ελληνική λεβεντιά.Ελπίζω πως ίσως διδάξει σε εμάς ένα τρόπο να αντιμετωπίσουμε την μίζερη εποχή που ζούμε:
"Ο άντρας πρέπει να έχει λίγη τρέλλα,διαφορετικά...ποτέ δεν τολμάει να σπάσει τα δεσμά...Πάνω!Είδες άλλοτε ποτέ σου τόσο μεγαλοπρεπή συντριβή;Μπορείς και γελάς!Γελάς!"
Κλείνω με ένα ακόμη μελωδικό διαμαντάκι σε στίχους του ίδιου του Μιχάλη Κακογιάννη και την υπέροχη μουσική του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκη...
Έφυγες Μιχάλη...κρατάμε τις ταινίες σου και την Ελλάδα που έχουν μέσα τους...

Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου 'δινες, μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά

Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια
τ' αστέρια σβήνουνε όταν με θωρεί
σβήστε τα φώτα σβήστε το φεγγάρι
σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει...

The scar had not pained Harry for nineteen years. All was well...

Και κάπως έτσι κλείνει ένα τεράστιο κινηματογραφικό κεφάλαιο διάρκειας 8 χρόνων, αφού ενηλικίωσε μια ολόκληρη γενιά και προκάλεσε φρενίτιδα στα κινηματογραφικά ταμεία παγκοσμίως. 

Τώρα είναι η ώρα του απολογισμού του φαινομένου Harry Potter και ως κινηματογραφικό γεγονός.Σαν συγγραφικό άλλωστε αξιολογήθηκε το 2007 όταν κυκλοφόρησε και το τελευταίο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς της J.K.Rowling.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι ταινίες του Harry Potter δεν ήταν ποτέ κάτι τρομερό.Δεν άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρονται μεγάλα συγγραφικά φαινόμενα στον κινηματογράφο, όπως έγινε για παράδειγμα με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Αν εξαιρέσω την 3η ταινία : "Harry Potter and the Prisoner Of Azkaban" που είχε την μελαγχολική σφραγίδα και ματιά του Alfonso Cuarón,
ή την γεμάτη από άποψη δράσης και περιεχομένου 4η ταινία :"Harry Potter And The Goblet Of Fire",του Mike Newell, οι υπόλοιπες ταινίες ήταν περισσότερο μια περίληψη των βιβλίων από σκηνοθέτες διεκπεραιωτές, που απέφυγαν να δώσουν μια πιο προσωπική ματιά.Τεχνικά πάντα άρτιες, απεικόνιζαν υπέροχα τον κόσμο του Hogwarts και της μαγείας, υστερούσαν όμως κάποιες φορές από λυρισμό και κρατούσαν μια ψυχρή κι επιδερμική στάση απέναντι στους ήρωες που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από μικρούς και μεγάλους.Συνεπώς σαν κινηματογραφικό σύνολο ήταν μάλλον ταινίες των στούντιο κι όχι των δημιουργών τους.
Μαζί με την τριάδα των μικρών πρωταγωνιστών που μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θεατών, ωριμάζοντας ως ένα σημείο τα ερμηνευτικά τους μέσα, πέρασαν από τις ταινίες μεγάλοι ηθοποιοί που με το ταλέντο τους σφράγισαν ιδανικά τους ρόλους τους. Θα ξεχωρίσω τρία ονόματα που ήταν ίσως οι πιό ενδιαφέροντες χαρακτήρες των βιβλίων αλλά και των ταινιών. Alan Rickman στον ρόλο του Severus Snape,Ralph Fiennes ως Voldemort και Gary Oldman στον ρόλο του Sirius Black.Απλά υπέροχοι!!

Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2 :Η ιστορία είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή.Η τελική αναμέτρηση του Καλού με το Κακό.Το κόστος και το κέρδος αυτής της μάχης.Η μοίρα των ηρώων που τόσο αγαπήθηκαν από εκατομμύρια θεατές στον πλανήτη.Και φυσικά ένα μεγάλο αντίο στον κόσμο της μαγείας.

Αυτή η τελευταία ταινία  αφήνει στον θεατή διαφορετική γεύση.Προσωπικά αισθάνθηκα περίεργα που δεν θα υπάρξει άλλη ταινία, από άποψη συνήθειας.Κάθε αποχωρισμός άλλωστε είναι δύσκολος.

Από άποψη κορύφωσης αν είχε βγεί ως μία ενιαία ταινία με το πρώτο Deathly Hallows κι όχι ως δεύτερο μέρος θα ήταν σαφώς καλύτερη. Ίσως σαν μία ταινία πρέπει να κριθεί ώστε να μην αδικηθεί η όλη προσπάθεια.

Κορυφαίες σκηνές όπως η τελική αναμέτρηση Voldemort και Harry, ο θάνατος του αινιγματικού και όπως αποδεικνύεται ευαίσθητου και συναισθηματικού Professor Snape, το πνευματικό reunion του Harry με την οικογένειά του λίγο πριν την μεγάλη μάχη με τον Voldemort, κάνουν την τελευταία ταινία την πιό επιβλητική από όλες τις προηγούμενες. 

Τέλος εποχής για τον Harry Potter λοιπόν. Μελαγχολικά και αισιόδοξα όπως κλείνει και η ταινία. Μ'έναν γλυκό οικογενειακό κύκλο ζωής.Τρία παιδάκια που μεγάλωσαν,ωρίμασαν, αγαπήθηκαν, δέθηκαν με ισχυρούς δεσμούς φιλίας και έγιναν συνταξιδιώτες της ζωής, κι έζησαν αυτοί καλά.Έφτασαν στην Ιθάκη τους αλλά χρειάστηκε ένα οκταετές ταξίδι από απίστευτες εμπειρίες που τους άλλαξε για πάντα.Με πολλές απώλειες, αλλά με ένα μήνυμα που όπως λέει και η μητέρα του Harry Potter, Lilly σε μια από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας : "Μη λυπάσαι τους νεκρούς Harry, αλλά να λυπάσαι τους ζωντανούς.και ιδίως αυτούς που ζούνε χωρίς την αγάπη."

Το ερώτημα που πάντα εγείρονταν στις αναλύσεις για την επιτυχία του brand πλέον Harry Potter είναι το εξής : Τί είναι αυτό που τελικά έκανε εκατομμύρια κόσμου να αγαπήσουν τα βιβλία και τις ταινίες; Σίγουρα για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, υπάρχει κι ένας διαφορετικός λόγος για να ταυτιστεί με πρόσωπα και καταστάσεις.Αλλά υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής.Ο λαός αγαπούσε πάντα τα παραμύθια. Οτιδήποτε τον έκανε να δραπετεύσει από την ζοφερή πραγματικότητα ήταν πάντα καλοδεχούμενο.Και ο μύθος του Harry Potter τα είχε όλα.Δράμα, απώλεια, αγάπη, έρωτα, περιπέτεια, αγωνία αλλά κυρίως μαγεία.Ποιός μπορεί να αντισταθεί στην μαγεία;

Μετά τον Ηarry Potter τί;

Πίσω στην πραγματικότητα.Εκεί όπου δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά και ξόρκια.Μέχρι να εμφανιστεί άλλος μυθοπλάστης που να μας ταξιδέψει σε άλλους τόπους και κόσμους.Αν και κρατώ μια επιφύλαξη.Κάτι μου λέει πως το κεφάλαιο Harry Potter δεν έχει τελειώσει εντελώς, όσο κι αν η J.K. Rowling επιμένει για το αντίθετο...είναι πολλά τα λεφτά Harry...

Τελειώνοντας αποχαιρετώ τον Harry και την παρέα του με μια από τις πιό όμορφες και αθώες σκηνές από όλες τις ταινίες. Με  το τραγούδι του Nick Cave O' Children, κατόπιν προσωπικής επιλογής του Daniel Radcliff για να μπει σ'αυτήν την σκηνή.Μεγάλωσε ο μικρός....

http://www.youtube.com/watch?v=fHqXRADiJZY

Remember Red, hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies...

Απόψε το πρόγραμμα έχει μια λατρεμένη σκηνή από την ταινία Τελευταία Έξοδος:Ρίτα Χέϊγουορθ αγγλιστί The Shawshank Redemption...Μια ταινία για τη δύναμη της επιμονής, της υπομονής και της δικαιοσύνης...Όταν δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσεις ελεύθερος...για να απολαύσεις μια μουσική,ένα συναίσθημα...ή όπως περιγράφει ο Morgan Freeman(Red) στην σκηνή αυτή:
"I have no idea to this day what those two Italian ladies were singing about. Truth is, I don't want to know. Some things are best left unsaid. I'd like to think they were singing about something so beautiful, it can't be expressed in words, and makes your heart ache because of it. I tell you, those voices soared higher and farther than anybody in a gray place dares to dream. It was like some beautiful bird flapped into our drab little cage and made those walls dissolve away, and for the briefest of moments, every last man in Shawshank felt free...'