Mediterraneo...

 

Απόψε πήγαμε πίσω στο χρόνο...Ταξιδέψαμε στη Μεγίστη...ένα νησάκι στη μέση του πουθενά.Εκεί όπου Ιταλοί στρατιώτες, βρέθηκαν στα πλαίσια μιας στρατιωτικής επιχείρησης κατά τύχη, εν καιρώ πολέμου, και τελικά έζησαν τη δική τους μικρή Οδύσσεια.Εκεί όπου τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους, έζησαν την απόλυτα απελευθερωτική  εμπειρία, αυτή της φυγής.Δεν είναι τυχαία η χρήση της ρήσης του Henri Laborit στους τίτλους αρχής της ταινίας : "In tempi come questi la fuga e l'unico mezzo per mantenersi vivi ne continuare a sognare", ελληνιστί : Σε εποχές σαν αυτές, η φυγή είναι ο μόναδικός τρόπος...για να μείνεις ζωντανός και να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι...

Όσκαρ Καλύτερης ταινίας το 1992.Και τελικά, σχεδόν 20 χρόνια μετά αυτή η ταινία κρατάει ακόμη το έντονο μεσογειακό της άρωμα.Η ταινία "πατάει" πάνω σε 2 σπουδαία έργα.Η Οδύσσεια του Ομήρου και η Ιθάκη του Κ.Καβάφη.Από τη μια,το ειρηνικό νησάκι της Μεγίστης σαν άλλη Κίρκη μαγεύει τους Ιταλούς στρατιώτες, οι οποίοι κουρασμένοι να πολεμούν "φαντάσματα",αφήνονται στην ομορφιά του, χάνουν την αίσθηση του χρόνου, και 3 χρόνια αργότερα, καλούνται να επιστρέψουν σε μια μεταπολεμική Ιταλία, πνιγμένη από το μίσος του Εμφυλίου.Από την άλλη το τέλος βρίσκει κάποια από τα μέλη της Ιταλικής παλιοπαρέας, πολλά χρόνια μετά,πίσω στην Μεγίστη, βλέποντας πως τελικά η "Ιθάκη" τους-πατρίδα τους, δεν ήταν ο παράδεισος που περίμεναν.Συνηδειτοποιημένοι ωστόσο, έχουν καταλάβει τί σημαίνουν οι Ιθάκες...είναι η διαδρομή, η τόλμη να ανατρέψουμε τα πεζά δεδομένα της ζωής μας και να κάνουμε το μεγάλο βήμα,να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας-να τα κρατήσουμε ζωντανά- είτε ακολουθώντας το ένστικτο, είτε την καρδιά...Άλλωστε αυτές οι δύο έννοιες πάντα κοντά ήταν.Κανένας άνθρωπος που ακολούθησε αυτό τα δίπτυχο δεν βγήκε ουσιαστικά χαμένος.Το ένστικτο είναι η ράτσα, η καρδιά είναι η φάτσα...Mediterraneo : Ωδή σ'αυτά τα 2 χαρακτηριστικά που ενώνουν άρρηκτα και πανομοιότυπα τους μεσογειακούς λαούς...

Η  διαχρονική αξία μιας ταινίας μέσα στο χρόνο, φαίνεται ακριβώς από το πόσο επίκαιρη μπορεί να αποδειχθεί 20 ολόκληρα χρόνια μετά, όσον αφορά τα μηνύματα που περνάει στον θεατή.Εν προκειμένω, της διατήρησης του αναπόσπαστου δικαιώματος κάθε ανθρώπου να ελπίζει, μέσα από την απόδραση από τη δυστυχία και την άφεση στο όνειρο...

 Όπως έχει πει κι ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας William Burroughs : " Η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του." Τώρα που ζούμε μια τέτοια "αφαίμαξη¨των ονείρων μας σαν λαός, ίσως η φυγή να είναι η μόνη γενναία λύση, μακρυά από τον φόβο που θέλουν απλόχερα να προσφέρουν οι δολοφόνοι του ενστίκτου μας και της καρδιάς μας.

Σε όλους εκείνους που φεύγουν μακρυά,λοιπόν,και κυνηγούν το όνειρό τους..."Dedicato a tutti queli che stanno scappando..."

Βλέποντας το φινάλε της ταινίας, μου ήρθαν στο νου οι τελευταίοι στίχοι του Καβάφη από την λατρεμένη "Ιθάκη" του: 
"Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν."

Σβήσε τα φώτα...σβήσε το φεγγάρι...

...σαν θα με πάρει,τον πόνο μου μη δεί.
Άλλη μια απώλεια.Από τη μικρή Ελλάδα με πολύ ταλέντο και παρακαταθήκη για όλο τον κόσμο.Δύο λέξεις-ένα οναματεπώνυμο : Μιχάλης Κακογιάννης.
Πίσω στο χρόνο, όταν η Ελλάδα έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της σε διεθνή φεστιβάλ και βραβεία, ο Μιχάλης Κακογιάννης  έμελλε να χαράξει με χρυσά γράμματα την πορεία του στο κινηματογραφικό στερέωμα όχι μόνο της  μικρής αυτής χώρας, αλλά και να ξεπεράσει τα στενά όρια της πατρίδας του και να καταξιωθεί διεθνώς.Μεγάλα Φεστιβάλ της Ευρώπης όπως αυτά των Καννών, του Εδιμβούργου, του Βερολίνου και του Λονδίνου φιλοξένησαν τις δημιουργίες του στο πρόγραμμά τους ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι ταινίες του τιμήθηκαν με σημαντικά βραβεία, προβάλλοντας και διαφημίζοντας έτσι την Ελλάδα παγκοσμίως.
Τα ονόματα σπουδαίων Ελλήνων ηθοποιών με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως  Έλλη Λαμπέτη,  Μελίνα Μερκούρη, Ειρήνη Παπά, Δημήτρης Χορν, Μάνος Κατράκης, αλλά και ξένων όπως ο Antony Quinn στον αξέχαστο ρόλο του Αλέξη Ζορμπά,καθώς και  Άλαν Μπέιτς και Σάρλοτ Ράμπλινγκ από τον Βυσσινόκηπο το 1999, αποδεικνύουν περίτρανα την μεγάλη πορεία αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη που ξεκίνησε τη φιλμογραφία του το 1954 με το "Κυριακάτικο Ξύπνημα", συνέχισε με την προοδευτική και χειραφετημένη για την εποχή της "Στέλλα" της Μελίνας, και απογειώθηκε σε διεθνές πλέον επίπεδο με την "Ηλέκτρα" το 1962 και τον "Αλέξη Ζορμπά" το 1964 και το υπέροχο συρτάκι του Anthony Quinn υπό την κλασική πλέον μουσική του Μίκη, φτάνοντας στα ψηλότερα σκαλιά του κινηματογραφικού βάθρου, αυτά της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Βλέποντας την πορεία του Μιχάλη Κακογιάννη, το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω...σε μια διαφορετική Ελλάδα.Σε μια Ελλάδα που είχε ψυχή, σαν αυτήν που καταθέτει ο Anthony Quinn στο συρτάκι του.Θέληση και ανεξαρτησία σαν αυτή που τόσο όμορφα απεικονίζονταν στα πλάνα της "Στέλλας" από το θεληματικό πιγούνι της Μελίνας.Σκέφτομαι πού πήγε αυτή η Ελλάδα της καταξίωσης;Φεύγει μαζί με έναν από τους τελευταίους μεγάλους;Φεύγει μαζί με τον Μιχάλη;
Θέλω να πιστεύω πως όχι...θέλω να πιστεύω πως σε αυτή τη χώρα, υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θα εμπνευστούν από την κρίση και θα δημιουργήσουν έναν νέο κινηματογράφο.Μια αναγεννημένη  "Στέλλα", "αναστημένη" από το μαχαίρι που τη σκότωσε...ένα νέο "Ζορμπά" που θα επανεφεύρει το νέο συρτάκι που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεον της κινηματογραφίας.Θυμάμαι τα μυθικά λόγια του Αλέξη Ζορμπά σε μια από τις ομορφότερες και κλασικότερες  σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, αυτή όπου διδάσκει το συρτάκι με απαράμιλλη ελληνική λεβεντιά.Ελπίζω πως ίσως διδάξει σε εμάς ένα τρόπο να αντιμετωπίσουμε την μίζερη εποχή που ζούμε:
"Ο άντρας πρέπει να έχει λίγη τρέλλα,διαφορετικά...ποτέ δεν τολμάει να σπάσει τα δεσμά...Πάνω!Είδες άλλοτε ποτέ σου τόσο μεγαλοπρεπή συντριβή;Μπορείς και γελάς!Γελάς!"
Κλείνω με ένα ακόμη μελωδικό διαμαντάκι σε στίχους του ίδιου του Μιχάλη Κακογιάννη και την υπέροχη μουσική του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκη...
Έφυγες Μιχάλη...κρατάμε τις ταινίες σου και την Ελλάδα που έχουν μέσα τους...

Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου 'δινες, μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά

Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια
τ' αστέρια σβήνουνε όταν με θωρεί
σβήστε τα φώτα σβήστε το φεγγάρι
σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει...

The scar had not pained Harry for nineteen years. All was well...

Και κάπως έτσι κλείνει ένα τεράστιο κινηματογραφικό κεφάλαιο διάρκειας 8 χρόνων, αφού ενηλικίωσε μια ολόκληρη γενιά και προκάλεσε φρενίτιδα στα κινηματογραφικά ταμεία παγκοσμίως. 

Τώρα είναι η ώρα του απολογισμού του φαινομένου Harry Potter και ως κινηματογραφικό γεγονός.Σαν συγγραφικό άλλωστε αξιολογήθηκε το 2007 όταν κυκλοφόρησε και το τελευταίο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς της J.K.Rowling.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι ταινίες του Harry Potter δεν ήταν ποτέ κάτι τρομερό.Δεν άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρονται μεγάλα συγγραφικά φαινόμενα στον κινηματογράφο, όπως έγινε για παράδειγμα με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Αν εξαιρέσω την 3η ταινία : "Harry Potter and the Prisoner Of Azkaban" που είχε την μελαγχολική σφραγίδα και ματιά του Alfonso Cuarón,
ή την γεμάτη από άποψη δράσης και περιεχομένου 4η ταινία :"Harry Potter And The Goblet Of Fire",του Mike Newell, οι υπόλοιπες ταινίες ήταν περισσότερο μια περίληψη των βιβλίων από σκηνοθέτες διεκπεραιωτές, που απέφυγαν να δώσουν μια πιο προσωπική ματιά.Τεχνικά πάντα άρτιες, απεικόνιζαν υπέροχα τον κόσμο του Hogwarts και της μαγείας, υστερούσαν όμως κάποιες φορές από λυρισμό και κρατούσαν μια ψυχρή κι επιδερμική στάση απέναντι στους ήρωες που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από μικρούς και μεγάλους.Συνεπώς σαν κινηματογραφικό σύνολο ήταν μάλλον ταινίες των στούντιο κι όχι των δημιουργών τους.
Μαζί με την τριάδα των μικρών πρωταγωνιστών που μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θεατών, ωριμάζοντας ως ένα σημείο τα ερμηνευτικά τους μέσα, πέρασαν από τις ταινίες μεγάλοι ηθοποιοί που με το ταλέντο τους σφράγισαν ιδανικά τους ρόλους τους. Θα ξεχωρίσω τρία ονόματα που ήταν ίσως οι πιό ενδιαφέροντες χαρακτήρες των βιβλίων αλλά και των ταινιών. Alan Rickman στον ρόλο του Severus Snape,Ralph Fiennes ως Voldemort και Gary Oldman στον ρόλο του Sirius Black.Απλά υπέροχοι!!

Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2 :Η ιστορία είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή.Η τελική αναμέτρηση του Καλού με το Κακό.Το κόστος και το κέρδος αυτής της μάχης.Η μοίρα των ηρώων που τόσο αγαπήθηκαν από εκατομμύρια θεατές στον πλανήτη.Και φυσικά ένα μεγάλο αντίο στον κόσμο της μαγείας.

Αυτή η τελευταία ταινία  αφήνει στον θεατή διαφορετική γεύση.Προσωπικά αισθάνθηκα περίεργα που δεν θα υπάρξει άλλη ταινία, από άποψη συνήθειας.Κάθε αποχωρισμός άλλωστε είναι δύσκολος.

Από άποψη κορύφωσης αν είχε βγεί ως μία ενιαία ταινία με το πρώτο Deathly Hallows κι όχι ως δεύτερο μέρος θα ήταν σαφώς καλύτερη. Ίσως σαν μία ταινία πρέπει να κριθεί ώστε να μην αδικηθεί η όλη προσπάθεια.

Κορυφαίες σκηνές όπως η τελική αναμέτρηση Voldemort και Harry, ο θάνατος του αινιγματικού και όπως αποδεικνύεται ευαίσθητου και συναισθηματικού Professor Snape, το πνευματικό reunion του Harry με την οικογένειά του λίγο πριν την μεγάλη μάχη με τον Voldemort, κάνουν την τελευταία ταινία την πιό επιβλητική από όλες τις προηγούμενες. 

Τέλος εποχής για τον Harry Potter λοιπόν. Μελαγχολικά και αισιόδοξα όπως κλείνει και η ταινία. Μ'έναν γλυκό οικογενειακό κύκλο ζωής.Τρία παιδάκια που μεγάλωσαν,ωρίμασαν, αγαπήθηκαν, δέθηκαν με ισχυρούς δεσμούς φιλίας και έγιναν συνταξιδιώτες της ζωής, κι έζησαν αυτοί καλά.Έφτασαν στην Ιθάκη τους αλλά χρειάστηκε ένα οκταετές ταξίδι από απίστευτες εμπειρίες που τους άλλαξε για πάντα.Με πολλές απώλειες, αλλά με ένα μήνυμα που όπως λέει και η μητέρα του Harry Potter, Lilly σε μια από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας : "Μη λυπάσαι τους νεκρούς Harry, αλλά να λυπάσαι τους ζωντανούς.και ιδίως αυτούς που ζούνε χωρίς την αγάπη."

Το ερώτημα που πάντα εγείρονταν στις αναλύσεις για την επιτυχία του brand πλέον Harry Potter είναι το εξής : Τί είναι αυτό που τελικά έκανε εκατομμύρια κόσμου να αγαπήσουν τα βιβλία και τις ταινίες; Σίγουρα για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, υπάρχει κι ένας διαφορετικός λόγος για να ταυτιστεί με πρόσωπα και καταστάσεις.Αλλά υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής.Ο λαός αγαπούσε πάντα τα παραμύθια. Οτιδήποτε τον έκανε να δραπετεύσει από την ζοφερή πραγματικότητα ήταν πάντα καλοδεχούμενο.Και ο μύθος του Harry Potter τα είχε όλα.Δράμα, απώλεια, αγάπη, έρωτα, περιπέτεια, αγωνία αλλά κυρίως μαγεία.Ποιός μπορεί να αντισταθεί στην μαγεία;

Μετά τον Ηarry Potter τί;

Πίσω στην πραγματικότητα.Εκεί όπου δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά και ξόρκια.Μέχρι να εμφανιστεί άλλος μυθοπλάστης που να μας ταξιδέψει σε άλλους τόπους και κόσμους.Αν και κρατώ μια επιφύλαξη.Κάτι μου λέει πως το κεφάλαιο Harry Potter δεν έχει τελειώσει εντελώς, όσο κι αν η J.K. Rowling επιμένει για το αντίθετο...είναι πολλά τα λεφτά Harry...

Τελειώνοντας αποχαιρετώ τον Harry και την παρέα του με μια από τις πιό όμορφες και αθώες σκηνές από όλες τις ταινίες. Με  το τραγούδι του Nick Cave O' Children, κατόπιν προσωπικής επιλογής του Daniel Radcliff για να μπει σ'αυτήν την σκηνή.Μεγάλωσε ο μικρός....

http://www.youtube.com/watch?v=fHqXRADiJZY

Remember Red, hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies...

Απόψε το πρόγραμμα έχει μια λατρεμένη σκηνή από την ταινία Τελευταία Έξοδος:Ρίτα Χέϊγουορθ αγγλιστί The Shawshank Redemption...Μια ταινία για τη δύναμη της επιμονής, της υπομονής και της δικαιοσύνης...Όταν δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσεις ελεύθερος...για να απολαύσεις μια μουσική,ένα συναίσθημα...ή όπως περιγράφει ο Morgan Freeman(Red) στην σκηνή αυτή:
"I have no idea to this day what those two Italian ladies were singing about. Truth is, I don't want to know. Some things are best left unsaid. I'd like to think they were singing about something so beautiful, it can't be expressed in words, and makes your heart ache because of it. I tell you, those voices soared higher and farther than anybody in a gray place dares to dream. It was like some beautiful bird flapped into our drab little cage and made those walls dissolve away, and for the briefest of moments, every last man in Shawshank felt free...'

...into the Rabbit Hole for (endless) food for thought...

Rabbit Hole...ελληνιστί Απώλεια...
Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο Rabbit Hole του David Lindsay-Abaire που τιμήθηκε με το βραβείο Pulitzer για καλύτερο θεατρικό δράμα το 2007, αποτελεί πραγματικά μια ενδελεχή έρευνα της ανθρώπινης συμπεριφοράς μετά από μια απώλεια.
Στην κινηματογραφική μεταφορά του, βλέπουμε πώς ξεπερνά ένα αγαπημένο ζευγάρι, η Becca και ο Howie, την απώλεια του μικρούλη γιού του που σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο κατά λάθος, ακριβώς έξω από το σπίτι του, καθώς κυνηγούσε το σκυλάκι του.
Η ταινία έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κουβαλάνε οι κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικών έργων.Απίστευτες ερμηνείες από τη Nicole Kidman (δικαίως προτάθηκε για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 2010) και από τον Aaron Eckhart, εστίαση στους χαρακτήρες και φυσικά όπως αποδεικνύεται από όλα τα παρακάτω, ατελείωτη τροφή για ανάλυση και σκέψη.
Ποιά παρηγοριά βρίσκει κάποιος μετά από μια τέτοια τραγωδία; Δύο τινά μπορούν να συμβούν μακροπρόθεσμα.
1ο : Ωραιοποίηση του θανάτου μέσα από τη στροφή στο Θεό και στην πίστη. Σε κάποια στιγμή της ταινίας κι ενώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι προσπαθεί ανεπιτυχώς όπως αποδεικνύεται, να παρηγορηθεί μέσω group therapy, τίθεται το θέμα της πίστης στο Θεό από ένα άλλο ζευγάρι που έχασε κι εκείνο το παιδί του : "God had to take her. He needed another angel."λέει η μητέρα του...
2o : Ρεαλιστική και ίσως πιό "μοντέρνα" αποδοχή του θανάτου μέσω της κοινής λογικής ή της επιστήμης.Η ρεαλιστική απάντηση από την ηρωίδα Becca (Nicole Kidman) στα ανωτέρω μοιρολατρικά ίσως λόγια, έρχεται να αντικρούσει τα περί πίστης στο Θεό : "Why didn’t he just make one?Another angel. I mean, he’s God after all...Why didn’t he just make another angel?Just putting it out there..."
Στην ταινία η ηρωίδα προσπαθώντας να ξεπεράσει την απώλεια του παιδιού της επιλέγει ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης αυτής της τραγωδίας. Αποφασίζει να συγχωρέσει και να δικαιολογήσει τον νεαρό οδηγό Jason που άθελά του σκότωσε με το αυτοκίνητό του το παιδί της, μέσα από συναντήσεις-συζητήσεις μαζί του. Μια απόφαση που δεν είναι εύκολη αλλά που τελικά της χαρίζει κατά κάποιον τρόπο τη γαλήνη που γυρεύει.Παράλληλα, βλέποντας ορθολογικά την απώλειά της, βρίσκει ενδιαφέρουσα τη θεωρία του Jason ο οποίος μέσα από ένα κόμιξ που σχεδιάζει ο ίδιος, και το ονομάζει Rabbit Hole, δίνει μια δική του ορθολογική ερμηνεία της αποδοχής του γεγονότος :
"A scientist...and his son.The father discovers this network of holes that leads to other galaxies like Parallel universes...but the scientist dies. So the son has to go into this rabbit hole to try and find him.
But it’s not him, because he's dead, so it’s like another version of him..."
Φαινομενικά η Becca ενστερνιζόμενη την επιστήμη παρηγορείται περισσότερο από μια πιθανή επιστημονική εξήγηση, ωστόσο στην ουσία απλά θέλει όσο τίποτα άλλο να πιστέψει κι αυτή πως μπορεί να ξεπεράσει αυτό που της συνέβη.Σε μία από τις πολλές συζητήσεις που έχει με το νεαρό φαίνεται ακριβώς αυτή της η ανάγκη...
"-Υou think they're real? Parallel universes?" ρωτάει η Becca
-I think it’s basic science.You know,If space is infinite,then everything is possible.
-So somewhere out there,Ι' m what?
-I think... you know,Laws of probability.There are tons of you's out there, and tons of me's. So this is just the sad version of us.
-But there are other versions where everything goes our way.Assuming you believe in science,Ι like that thought."
Ο σύζυγος Howie από την άλλη λειτουργεί περισσότερο συναισθηματικά. Μέσα από τις άκαρπες προσπάθειες του Group Therapy, αφού χάνει προς στιγμή την εμπιστοσύνη του στη γυναίκα του,κι ενώ και οι δύο απομονώνονται στον εαυτό τους,  συνειδητοποιεί πως μέσα από την απέραντη αγάπη που της έχει μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα μαζί της...συνεπώς και την απώλεια του παιδιού του.
Τελικά συμπεράσματα;
Σίγουρα ο τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας απώλειας για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικός.Όλοι οι άνθρωποι, ωστόσο, νιώθουν την ανάγκη να πιστεψουν σε κάτι, είτε αυτό είναι συμπέρασμα λογικής, είτε αποκύημα φαντασίας.
Όταν υπάρχει ισχυρή αγάπη και σεβασμός μεταξύ δύο ανθρώπων, μια τέτοια απώλεια μπορεί να κλυδωνίσει τη σχέση τους, αλλά δεν μπορεί να τη διαλύσει...
...ή παραλλάσοντας ελαφρώς τη θεωρία του Jason για το Παράλληλο Σύμπαν, σκέφτεσαι πως κάπου αλλού υπάρχουν οι "καθρέφτες" μας , και πως μέσα από τις αντιξοότητες που συμβαίνουν στο δικό μας κόσμο , απλά μετατρεπόμαστε σε μια πιό λυπημένη  εκδοχή των "ειδώλων" μας.Σύντομα όμως νιώθουμε την ανάγκη , μέσω της πίστης μας στον εαυτό μας και στο άγνωστο, να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση...να θυμίσουμε έστω και στο ελάχιστο αυτό που αντικατοπτριζόταν απέναντί μας πριν την καταστροφή...

Κλείνοντας παραθέτω μια ιδέα από το κόμιξ του Jason, Rabbit Hole...εμείς και οι άλλες εκδοχές μας συνθέτουν μια περίπλοκη Rabbit Hole στο σύμπαν...

Πολλή τροφή όμως...

Coming Soon..

The Rabbit will enter in the hole....

Oh, no… this is Earth, isn’t it?

"Black clouds on the horizon... Great thunder and burning rain... His chariot pounding, I heard the heavens scream his name..."
...και κάπως έτσι μπήκαμε στον μυθικό κόσμο του Thor, γιου του Odin-Πατέρα των Πάντων σύμφωνα με την σκανδιναβική μυθολογία.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Thor γιος του Odin, εξορίζεται από το εξωγήινο βασίλειο του Asgard στη γη, από τον πατέρα του λόγω ανυπακοής.Εκεί θα γνωρίσει μια ομάδα επιστημόνων και θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να προσαρμοστεί από την θεϊκή στην ανθρώπινη υπόσταση. Θα συμβούν πολλά τραγελαφικά περιστατικά μέχρι να αποκατασταθεί η αλήθεια, αφού όλα τελικά ήταν μια σκευωρία του αδερφού του Thor , Loki, προκειμένου να γίνει εκείνος ο βασιλιάς του εξωγήινου βασιλείου του Asgard.

Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου κόμιξ της Marvel και προετοιμάζει το έδαφος για την μεγάλη κινηματογραφική συνύπαρξη των ηπερηρώων της Marvel , τους Avengers που ενώνει
Thor, Iron Man, Hulk και Captain America και θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2012.

Η ταινία αποδείχθηκε πολύ καλύτερη των προσδοκιών μου, αφού με εξέπληξαν ευχάριστα δύο πράγματα : Η πρώτη έκπληξη ήρθε στα credits των συντελεστών, όπου στο όνομα του σκηνοθέτη φιγουράρει το όνομα του κατεξοχήν θεατρικού Άγγλου σκηνοθέτη και ηθοποιού Kenneth Branagh, ο οποίος πειραματίστηκε για πρώτη φορά με blockbuster ταινία μετά από τις χαμηλών τόνων δουλειές που μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα. Και θα τολμούσα να πω πως σε κάποιες σκηνές δινόταν ένας πιό ιδιαίτερος θεατρικός τόνος που μαρτυρούσε ακριβώς αυτή την συμμετοχή.
Η δεύτερη έκπληξη που μάλλον συνδέεται με την παρουσία του Kenneth Branagh είχε να κάνει με το cast της ταινίας που απαρτίζεται από τη Natalie Portman στην πρώτη μετα-οσκαρική της εμφάνιση, τον Anthony Hopkins στον ρόλο του Odin, πατέρα του Thor, και τον απόλυτα ταιριαστό κατ'εμέ στον ρόλο του Thor και πρωταγωνιστή Chris Hemsworth που είναι τόσο...όσο στις σκηνές του.Ιδιαίτερα θετική εντύπωση με την "υπόγεια" ερμηνεία του, μου έκανε ακόμη ένας καινούριος ηθοποιός, ο Tom Hiddleston στον ρόλο του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του Loki.

Προσωπικά , πάντα μου άρεζαν οι ταινίες που δεν έπαιρναν σοβαρά τον εαυτό τους . Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον Thor.Η ταινία πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, που δεν είναι άλλο από το να διασκεδάσει τον θεατή. Ένα δίωρο με καλές ερμηνείες, χιούμορ, ωραία εφέ και γρήγορους ρυθμούς στην ίδια λογική που έχει γυριστεί ακόμη ένας χαρακτήρας της Marvel, ο Iron Man. Πολύ ωραία στιγμή της ταινίας η σκηνή που ο Thor περιγράφει στην επιστήμονα Jane Foster (Natalie Portman) τον κόσμο από τον οποίο προήλθε."Your ancestors called it magic…but you call it science. I come from a land where they are one and the same..."
Κι εν τέλει αυτό πετυχαίνει κι ο ίδιος ο κινηματογράφος σαν μορφή τέχνης : Τον συνδυασμό της κινηματογραφικής μαγείας με την κινηματογραφική γνώση. Ικανοί δημιουργοί συνδυάζουν το ταλέντο τους και χαρίζουν αν μη τί άλλο, μια αξιοπρεπέστατη ταινία...

...και για να κλείσω όπως άρχισα, ο απόλυτα επικός Thor τραγουδισμένος από το απόλυτα επικό συγκρότημα...