100 χρόνια μετά το πολύνεκρο ναυάγιο, που συγκλόνισε τον κόσμο...1.516 ψυχές που χάθηκαν στον παγωμένο Ατλαντικό, 713 επιζώντες που εζησαν την απόλυτη εμπειρία της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και μεγαλομανίας, 1 ταινία, 11 Όσκαρ κι ένας βασιλιάς του Σινεμά:ο James Cameron.
Δεν είχα δει την ταινία στο σινεμά 15 χρόνια πριν, και προκάλεσε φρενίτιδα όπου κι αν προβλήθηκε.Τότε που γιαγιάδες με τα εγγόνια τους σηκώθηκαν από τον καναπέ για να πανε να δουν την υπέρτατη ταινία καταστροφής.Και το είχα απωθημένο.Γι αυτό και πήγα τώρα.Όχι για το 3D μιας που έχω πλέον απογοητευτική εμπειρία από και καλά 3D επανεκδόσεις μεγάλων blockbuster, που απλά κοροιδεύουν τον θεατή.Πήγα για το τιμής ένεκεν από τα 100 χρόνια του ναυαγίου.
Ποτέ δεν με συγκίνησε το love story...ούτε η παιδική ομορφιά του Dicaprio. Ούτε το unhappy ending.
Πάντα με συγκλονιζε το πλοίο!!Οι επιμέρους ιστορίες που διάβασα 15 χρόνια πριν για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της τραγωδίας. Τα απίστευτα πλάνα του James Cameron!Το πόσο πιστά απέδωσε το τραγικό αυτό συμβάν.Την υπέροχα ταιριαστή μουσική του James Horner.Το οτι 15 χρόνια μετά ο κόσμος έχοντας δει πολλές φορές την ταινία είτε στο σινεμά είτε σε dvd ή bluray, συμμετείχε ενεργά στα τεκταινόμενα της ταινίας. Η "υγρασία" που επικράτησε και πάλι για τον θάνατο του Jack Dawson και τόσων άλλων στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας. Η αίσθηση αγνότητας και ρομαντισμού που αποδίδεται από κλασικά πλάνα όπως αυτό με το ζευγάρι στην πλώρη, ή την πολυσχολιασμένη και πολυσατυρισμένη σκηνή του χεριού στο αυτοκίνητο την ώρα που το ζευγάρι αισίως..."το κάνει".
Το 3d δεν μου είπε τίποτα...απλά πλέον μπορώ να λέω πως είδα κι εγώ τον Τιτανικό στο σινεμα...Κι εκεί έρχομαι γι άλλη μια φορά να θαυμάσω τη διαχρονικότητα μερικών ταινιών.Και να παραδεχτώ πως μερικοί καλλιτέχνες τόσο τελειομανείς όσο ο James Cameron, μπορούν ακόμη να συγκινούν τον κόσμο όπως και 15 χρόνια πριν.Και σε συμβατική μορφή να έβγαινε η ταινία, πάλι το ίδιο θα ένιωθα.Πάλι την ίδια απήχηση θα είχε στο κοινό.
Για το ίδιο το τραγικό συμβάν που από τότε πέρασαν 100 ολόκληρα χρόνια δεν χωρούν πολλές λέξεις.Μόνο ανάπαυση στις τόσες ψυχές που χάθηκαν από την ανθρώπινη ματαιοδοξία που έμελλε εκείνο το βράδυ να μεταμορφωθεί σε παγόβουνο σκληρό και κοφτερό και να καταφέρει να βυθίσει το "αβύθιστο".Αλήθεια ποιός είπε πως ο Τιτανικός σαν ταινία δεν περνούσε μηνύματα;Αρκεί μόνο να κοιτάξει κάποιος στον καθρέφτη του και να ψάξει στην ξαστεριά να βρει το δικό του παγόβουνο μεγαλομανίας...
Όσο για τους επιζώντες;Ταιριάζει απόλυτα αυτό που λέει η ηλικιωμένη πλέον Rose στους έκθαμβους ακροατές της: "Afterward, the seven hundred people in the boats had nothing to do but
wait...wait to die, wait to live, wait for an absolution which would never come."
Υ.Γ.
Η παραπάνω φωτογραφία πάντα μου άρεζε.Δεν προμηνύει με τίποτα την επερχόμενη καταστροφή.Σ'αυτήν, ο Τιτανικός ταξιδεύει καμαρωτός στο παρθενικό του ταξίδι, με ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα να τον συντροφεύει και 2.229 ανθρώπους να θαυμάζουν το θέαμα...3 μέρες μετά αισίως ο Τιτανικός φτάνει στην Νέα Υόρκη.2.229 ψυχές συνεχίζουν τη ζωή τους, στη Γη της Επαγγελίας...Every night in their dreams...Their hearts would go on...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου