Σβήσε τα φώτα...σβήσε το φεγγάρι...

...σαν θα με πάρει,τον πόνο μου μη δεί.
Άλλη μια απώλεια.Από τη μικρή Ελλάδα με πολύ ταλέντο και παρακαταθήκη για όλο τον κόσμο.Δύο λέξεις-ένα οναματεπώνυμο : Μιχάλης Κακογιάννης.
Πίσω στο χρόνο, όταν η Ελλάδα έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της σε διεθνή φεστιβάλ και βραβεία, ο Μιχάλης Κακογιάννης  έμελλε να χαράξει με χρυσά γράμματα την πορεία του στο κινηματογραφικό στερέωμα όχι μόνο της  μικρής αυτής χώρας, αλλά και να ξεπεράσει τα στενά όρια της πατρίδας του και να καταξιωθεί διεθνώς.Μεγάλα Φεστιβάλ της Ευρώπης όπως αυτά των Καννών, του Εδιμβούργου, του Βερολίνου και του Λονδίνου φιλοξένησαν τις δημιουργίες του στο πρόγραμμά τους ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι ταινίες του τιμήθηκαν με σημαντικά βραβεία, προβάλλοντας και διαφημίζοντας έτσι την Ελλάδα παγκοσμίως.
Τα ονόματα σπουδαίων Ελλήνων ηθοποιών με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως  Έλλη Λαμπέτη,  Μελίνα Μερκούρη, Ειρήνη Παπά, Δημήτρης Χορν, Μάνος Κατράκης, αλλά και ξένων όπως ο Antony Quinn στον αξέχαστο ρόλο του Αλέξη Ζορμπά,καθώς και  Άλαν Μπέιτς και Σάρλοτ Ράμπλινγκ από τον Βυσσινόκηπο το 1999, αποδεικνύουν περίτρανα την μεγάλη πορεία αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη που ξεκίνησε τη φιλμογραφία του το 1954 με το "Κυριακάτικο Ξύπνημα", συνέχισε με την προοδευτική και χειραφετημένη για την εποχή της "Στέλλα" της Μελίνας, και απογειώθηκε σε διεθνές πλέον επίπεδο με την "Ηλέκτρα" το 1962 και τον "Αλέξη Ζορμπά" το 1964 και το υπέροχο συρτάκι του Anthony Quinn υπό την κλασική πλέον μουσική του Μίκη, φτάνοντας στα ψηλότερα σκαλιά του κινηματογραφικού βάθρου, αυτά της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Βλέποντας την πορεία του Μιχάλη Κακογιάννη, το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω...σε μια διαφορετική Ελλάδα.Σε μια Ελλάδα που είχε ψυχή, σαν αυτήν που καταθέτει ο Anthony Quinn στο συρτάκι του.Θέληση και ανεξαρτησία σαν αυτή που τόσο όμορφα απεικονίζονταν στα πλάνα της "Στέλλας" από το θεληματικό πιγούνι της Μελίνας.Σκέφτομαι πού πήγε αυτή η Ελλάδα της καταξίωσης;Φεύγει μαζί με έναν από τους τελευταίους μεγάλους;Φεύγει μαζί με τον Μιχάλη;
Θέλω να πιστεύω πως όχι...θέλω να πιστεύω πως σε αυτή τη χώρα, υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θα εμπνευστούν από την κρίση και θα δημιουργήσουν έναν νέο κινηματογράφο.Μια αναγεννημένη  "Στέλλα", "αναστημένη" από το μαχαίρι που τη σκότωσε...ένα νέο "Ζορμπά" που θα επανεφεύρει το νέο συρτάκι που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεον της κινηματογραφίας.Θυμάμαι τα μυθικά λόγια του Αλέξη Ζορμπά σε μια από τις ομορφότερες και κλασικότερες  σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, αυτή όπου διδάσκει το συρτάκι με απαράμιλλη ελληνική λεβεντιά.Ελπίζω πως ίσως διδάξει σε εμάς ένα τρόπο να αντιμετωπίσουμε την μίζερη εποχή που ζούμε:
"Ο άντρας πρέπει να έχει λίγη τρέλλα,διαφορετικά...ποτέ δεν τολμάει να σπάσει τα δεσμά...Πάνω!Είδες άλλοτε ποτέ σου τόσο μεγαλοπρεπή συντριβή;Μπορείς και γελάς!Γελάς!"
Κλείνω με ένα ακόμη μελωδικό διαμαντάκι σε στίχους του ίδιου του Μιχάλη Κακογιάννη και την υπέροχη μουσική του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκη...
Έφυγες Μιχάλη...κρατάμε τις ταινίες σου και την Ελλάδα που έχουν μέσα τους...

Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου 'δινες, μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά

Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια
τ' αστέρια σβήνουνε όταν με θωρεί
σβήστε τα φώτα σβήστε το φεγγάρι
σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει...

The scar had not pained Harry for nineteen years. All was well...

Και κάπως έτσι κλείνει ένα τεράστιο κινηματογραφικό κεφάλαιο διάρκειας 8 χρόνων, αφού ενηλικίωσε μια ολόκληρη γενιά και προκάλεσε φρενίτιδα στα κινηματογραφικά ταμεία παγκοσμίως. 

Τώρα είναι η ώρα του απολογισμού του φαινομένου Harry Potter και ως κινηματογραφικό γεγονός.Σαν συγγραφικό άλλωστε αξιολογήθηκε το 2007 όταν κυκλοφόρησε και το τελευταίο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς της J.K.Rowling.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι ταινίες του Harry Potter δεν ήταν ποτέ κάτι τρομερό.Δεν άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρονται μεγάλα συγγραφικά φαινόμενα στον κινηματογράφο, όπως έγινε για παράδειγμα με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Αν εξαιρέσω την 3η ταινία : "Harry Potter and the Prisoner Of Azkaban" που είχε την μελαγχολική σφραγίδα και ματιά του Alfonso Cuarón,
ή την γεμάτη από άποψη δράσης και περιεχομένου 4η ταινία :"Harry Potter And The Goblet Of Fire",του Mike Newell, οι υπόλοιπες ταινίες ήταν περισσότερο μια περίληψη των βιβλίων από σκηνοθέτες διεκπεραιωτές, που απέφυγαν να δώσουν μια πιο προσωπική ματιά.Τεχνικά πάντα άρτιες, απεικόνιζαν υπέροχα τον κόσμο του Hogwarts και της μαγείας, υστερούσαν όμως κάποιες φορές από λυρισμό και κρατούσαν μια ψυχρή κι επιδερμική στάση απέναντι στους ήρωες που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από μικρούς και μεγάλους.Συνεπώς σαν κινηματογραφικό σύνολο ήταν μάλλον ταινίες των στούντιο κι όχι των δημιουργών τους.
Μαζί με την τριάδα των μικρών πρωταγωνιστών που μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θεατών, ωριμάζοντας ως ένα σημείο τα ερμηνευτικά τους μέσα, πέρασαν από τις ταινίες μεγάλοι ηθοποιοί που με το ταλέντο τους σφράγισαν ιδανικά τους ρόλους τους. Θα ξεχωρίσω τρία ονόματα που ήταν ίσως οι πιό ενδιαφέροντες χαρακτήρες των βιβλίων αλλά και των ταινιών. Alan Rickman στον ρόλο του Severus Snape,Ralph Fiennes ως Voldemort και Gary Oldman στον ρόλο του Sirius Black.Απλά υπέροχοι!!

Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2 :Η ιστορία είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή.Η τελική αναμέτρηση του Καλού με το Κακό.Το κόστος και το κέρδος αυτής της μάχης.Η μοίρα των ηρώων που τόσο αγαπήθηκαν από εκατομμύρια θεατές στον πλανήτη.Και φυσικά ένα μεγάλο αντίο στον κόσμο της μαγείας.

Αυτή η τελευταία ταινία  αφήνει στον θεατή διαφορετική γεύση.Προσωπικά αισθάνθηκα περίεργα που δεν θα υπάρξει άλλη ταινία, από άποψη συνήθειας.Κάθε αποχωρισμός άλλωστε είναι δύσκολος.

Από άποψη κορύφωσης αν είχε βγεί ως μία ενιαία ταινία με το πρώτο Deathly Hallows κι όχι ως δεύτερο μέρος θα ήταν σαφώς καλύτερη. Ίσως σαν μία ταινία πρέπει να κριθεί ώστε να μην αδικηθεί η όλη προσπάθεια.

Κορυφαίες σκηνές όπως η τελική αναμέτρηση Voldemort και Harry, ο θάνατος του αινιγματικού και όπως αποδεικνύεται ευαίσθητου και συναισθηματικού Professor Snape, το πνευματικό reunion του Harry με την οικογένειά του λίγο πριν την μεγάλη μάχη με τον Voldemort, κάνουν την τελευταία ταινία την πιό επιβλητική από όλες τις προηγούμενες. 

Τέλος εποχής για τον Harry Potter λοιπόν. Μελαγχολικά και αισιόδοξα όπως κλείνει και η ταινία. Μ'έναν γλυκό οικογενειακό κύκλο ζωής.Τρία παιδάκια που μεγάλωσαν,ωρίμασαν, αγαπήθηκαν, δέθηκαν με ισχυρούς δεσμούς φιλίας και έγιναν συνταξιδιώτες της ζωής, κι έζησαν αυτοί καλά.Έφτασαν στην Ιθάκη τους αλλά χρειάστηκε ένα οκταετές ταξίδι από απίστευτες εμπειρίες που τους άλλαξε για πάντα.Με πολλές απώλειες, αλλά με ένα μήνυμα που όπως λέει και η μητέρα του Harry Potter, Lilly σε μια από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας : "Μη λυπάσαι τους νεκρούς Harry, αλλά να λυπάσαι τους ζωντανούς.και ιδίως αυτούς που ζούνε χωρίς την αγάπη."

Το ερώτημα που πάντα εγείρονταν στις αναλύσεις για την επιτυχία του brand πλέον Harry Potter είναι το εξής : Τί είναι αυτό που τελικά έκανε εκατομμύρια κόσμου να αγαπήσουν τα βιβλία και τις ταινίες; Σίγουρα για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, υπάρχει κι ένας διαφορετικός λόγος για να ταυτιστεί με πρόσωπα και καταστάσεις.Αλλά υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής.Ο λαός αγαπούσε πάντα τα παραμύθια. Οτιδήποτε τον έκανε να δραπετεύσει από την ζοφερή πραγματικότητα ήταν πάντα καλοδεχούμενο.Και ο μύθος του Harry Potter τα είχε όλα.Δράμα, απώλεια, αγάπη, έρωτα, περιπέτεια, αγωνία αλλά κυρίως μαγεία.Ποιός μπορεί να αντισταθεί στην μαγεία;

Μετά τον Ηarry Potter τί;

Πίσω στην πραγματικότητα.Εκεί όπου δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά και ξόρκια.Μέχρι να εμφανιστεί άλλος μυθοπλάστης που να μας ταξιδέψει σε άλλους τόπους και κόσμους.Αν και κρατώ μια επιφύλαξη.Κάτι μου λέει πως το κεφάλαιο Harry Potter δεν έχει τελειώσει εντελώς, όσο κι αν η J.K. Rowling επιμένει για το αντίθετο...είναι πολλά τα λεφτά Harry...

Τελειώνοντας αποχαιρετώ τον Harry και την παρέα του με μια από τις πιό όμορφες και αθώες σκηνές από όλες τις ταινίες. Με  το τραγούδι του Nick Cave O' Children, κατόπιν προσωπικής επιλογής του Daniel Radcliff για να μπει σ'αυτήν την σκηνή.Μεγάλωσε ο μικρός....

http://www.youtube.com/watch?v=fHqXRADiJZY

Remember Red, hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies...

Απόψε το πρόγραμμα έχει μια λατρεμένη σκηνή από την ταινία Τελευταία Έξοδος:Ρίτα Χέϊγουορθ αγγλιστί The Shawshank Redemption...Μια ταινία για τη δύναμη της επιμονής, της υπομονής και της δικαιοσύνης...Όταν δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να νιώσεις ελεύθερος...για να απολαύσεις μια μουσική,ένα συναίσθημα...ή όπως περιγράφει ο Morgan Freeman(Red) στην σκηνή αυτή:
"I have no idea to this day what those two Italian ladies were singing about. Truth is, I don't want to know. Some things are best left unsaid. I'd like to think they were singing about something so beautiful, it can't be expressed in words, and makes your heart ache because of it. I tell you, those voices soared higher and farther than anybody in a gray place dares to dream. It was like some beautiful bird flapped into our drab little cage and made those walls dissolve away, and for the briefest of moments, every last man in Shawshank felt free...'