...into the Rabbit Hole for (endless) food for thought...

Rabbit Hole...ελληνιστί Απώλεια...
Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο Rabbit Hole του David Lindsay-Abaire που τιμήθηκε με το βραβείο Pulitzer για καλύτερο θεατρικό δράμα το 2007, αποτελεί πραγματικά μια ενδελεχή έρευνα της ανθρώπινης συμπεριφοράς μετά από μια απώλεια.
Στην κινηματογραφική μεταφορά του, βλέπουμε πώς ξεπερνά ένα αγαπημένο ζευγάρι, η Becca και ο Howie, την απώλεια του μικρούλη γιού του που σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο κατά λάθος, ακριβώς έξω από το σπίτι του, καθώς κυνηγούσε το σκυλάκι του.
Η ταινία έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κουβαλάνε οι κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικών έργων.Απίστευτες ερμηνείες από τη Nicole Kidman (δικαίως προτάθηκε για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 2010) και από τον Aaron Eckhart, εστίαση στους χαρακτήρες και φυσικά όπως αποδεικνύεται από όλα τα παρακάτω, ατελείωτη τροφή για ανάλυση και σκέψη.
Ποιά παρηγοριά βρίσκει κάποιος μετά από μια τέτοια τραγωδία; Δύο τινά μπορούν να συμβούν μακροπρόθεσμα.
1ο : Ωραιοποίηση του θανάτου μέσα από τη στροφή στο Θεό και στην πίστη. Σε κάποια στιγμή της ταινίας κι ενώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι προσπαθεί ανεπιτυχώς όπως αποδεικνύεται, να παρηγορηθεί μέσω group therapy, τίθεται το θέμα της πίστης στο Θεό από ένα άλλο ζευγάρι που έχασε κι εκείνο το παιδί του : "God had to take her. He needed another angel."λέει η μητέρα του...
2o : Ρεαλιστική και ίσως πιό "μοντέρνα" αποδοχή του θανάτου μέσω της κοινής λογικής ή της επιστήμης.Η ρεαλιστική απάντηση από την ηρωίδα Becca (Nicole Kidman) στα ανωτέρω μοιρολατρικά ίσως λόγια, έρχεται να αντικρούσει τα περί πίστης στο Θεό : "Why didn’t he just make one?Another angel. I mean, he’s God after all...Why didn’t he just make another angel?Just putting it out there..."
Στην ταινία η ηρωίδα προσπαθώντας να ξεπεράσει την απώλεια του παιδιού της επιλέγει ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης αυτής της τραγωδίας. Αποφασίζει να συγχωρέσει και να δικαιολογήσει τον νεαρό οδηγό Jason που άθελά του σκότωσε με το αυτοκίνητό του το παιδί της, μέσα από συναντήσεις-συζητήσεις μαζί του. Μια απόφαση που δεν είναι εύκολη αλλά που τελικά της χαρίζει κατά κάποιον τρόπο τη γαλήνη που γυρεύει.Παράλληλα, βλέποντας ορθολογικά την απώλειά της, βρίσκει ενδιαφέρουσα τη θεωρία του Jason ο οποίος μέσα από ένα κόμιξ που σχεδιάζει ο ίδιος, και το ονομάζει Rabbit Hole, δίνει μια δική του ορθολογική ερμηνεία της αποδοχής του γεγονότος :
"A scientist...and his son.The father discovers this network of holes that leads to other galaxies like Parallel universes...but the scientist dies. So the son has to go into this rabbit hole to try and find him.
But it’s not him, because he's dead, so it’s like another version of him..."
Φαινομενικά η Becca ενστερνιζόμενη την επιστήμη παρηγορείται περισσότερο από μια πιθανή επιστημονική εξήγηση, ωστόσο στην ουσία απλά θέλει όσο τίποτα άλλο να πιστέψει κι αυτή πως μπορεί να ξεπεράσει αυτό που της συνέβη.Σε μία από τις πολλές συζητήσεις που έχει με το νεαρό φαίνεται ακριβώς αυτή της η ανάγκη...
"-Υou think they're real? Parallel universes?" ρωτάει η Becca
-I think it’s basic science.You know,If space is infinite,then everything is possible.
-So somewhere out there,Ι' m what?
-I think... you know,Laws of probability.There are tons of you's out there, and tons of me's. So this is just the sad version of us.
-But there are other versions where everything goes our way.Assuming you believe in science,Ι like that thought."
Ο σύζυγος Howie από την άλλη λειτουργεί περισσότερο συναισθηματικά. Μέσα από τις άκαρπες προσπάθειες του Group Therapy, αφού χάνει προς στιγμή την εμπιστοσύνη του στη γυναίκα του,κι ενώ και οι δύο απομονώνονται στον εαυτό τους,  συνειδητοποιεί πως μέσα από την απέραντη αγάπη που της έχει μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα μαζί της...συνεπώς και την απώλεια του παιδιού του.
Τελικά συμπεράσματα;
Σίγουρα ο τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας απώλειας για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικός.Όλοι οι άνθρωποι, ωστόσο, νιώθουν την ανάγκη να πιστεψουν σε κάτι, είτε αυτό είναι συμπέρασμα λογικής, είτε αποκύημα φαντασίας.
Όταν υπάρχει ισχυρή αγάπη και σεβασμός μεταξύ δύο ανθρώπων, μια τέτοια απώλεια μπορεί να κλυδωνίσει τη σχέση τους, αλλά δεν μπορεί να τη διαλύσει...
...ή παραλλάσοντας ελαφρώς τη θεωρία του Jason για το Παράλληλο Σύμπαν, σκέφτεσαι πως κάπου αλλού υπάρχουν οι "καθρέφτες" μας , και πως μέσα από τις αντιξοότητες που συμβαίνουν στο δικό μας κόσμο , απλά μετατρεπόμαστε σε μια πιό λυπημένη  εκδοχή των "ειδώλων" μας.Σύντομα όμως νιώθουμε την ανάγκη , μέσω της πίστης μας στον εαυτό μας και στο άγνωστο, να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση...να θυμίσουμε έστω και στο ελάχιστο αυτό που αντικατοπτριζόταν απέναντί μας πριν την καταστροφή...

Κλείνοντας παραθέτω μια ιδέα από το κόμιξ του Jason, Rabbit Hole...εμείς και οι άλλες εκδοχές μας συνθέτουν μια περίπλοκη Rabbit Hole στο σύμπαν...

Πολλή τροφή όμως...

Coming Soon..

The Rabbit will enter in the hole....

Oh, no… this is Earth, isn’t it?

"Black clouds on the horizon... Great thunder and burning rain... His chariot pounding, I heard the heavens scream his name..."
...και κάπως έτσι μπήκαμε στον μυθικό κόσμο του Thor, γιου του Odin-Πατέρα των Πάντων σύμφωνα με την σκανδιναβική μυθολογία.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή.Ο Thor γιος του Odin, εξορίζεται από το εξωγήινο βασίλειο του Asgard στη γη, από τον πατέρα του λόγω ανυπακοής.Εκεί θα γνωρίσει μια ομάδα επιστημόνων και θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να προσαρμοστεί από την θεϊκή στην ανθρώπινη υπόσταση. Θα συμβούν πολλά τραγελαφικά περιστατικά μέχρι να αποκατασταθεί η αλήθεια, αφού όλα τελικά ήταν μια σκευωρία του αδερφού του Thor , Loki, προκειμένου να γίνει εκείνος ο βασιλιάς του εξωγήινου βασιλείου του Asgard.

Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου κόμιξ της Marvel και προετοιμάζει το έδαφος για την μεγάλη κινηματογραφική συνύπαρξη των ηπερηρώων της Marvel , τους Avengers που ενώνει
Thor, Iron Man, Hulk και Captain America και θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2012.

Η ταινία αποδείχθηκε πολύ καλύτερη των προσδοκιών μου, αφού με εξέπληξαν ευχάριστα δύο πράγματα : Η πρώτη έκπληξη ήρθε στα credits των συντελεστών, όπου στο όνομα του σκηνοθέτη φιγουράρει το όνομα του κατεξοχήν θεατρικού Άγγλου σκηνοθέτη και ηθοποιού Kenneth Branagh, ο οποίος πειραματίστηκε για πρώτη φορά με blockbuster ταινία μετά από τις χαμηλών τόνων δουλειές που μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα. Και θα τολμούσα να πω πως σε κάποιες σκηνές δινόταν ένας πιό ιδιαίτερος θεατρικός τόνος που μαρτυρούσε ακριβώς αυτή την συμμετοχή.
Η δεύτερη έκπληξη που μάλλον συνδέεται με την παρουσία του Kenneth Branagh είχε να κάνει με το cast της ταινίας που απαρτίζεται από τη Natalie Portman στην πρώτη μετα-οσκαρική της εμφάνιση, τον Anthony Hopkins στον ρόλο του Odin, πατέρα του Thor, και τον απόλυτα ταιριαστό κατ'εμέ στον ρόλο του Thor και πρωταγωνιστή Chris Hemsworth που είναι τόσο...όσο στις σκηνές του.Ιδιαίτερα θετική εντύπωση με την "υπόγεια" ερμηνεία του, μου έκανε ακόμη ένας καινούριος ηθοποιός, ο Tom Hiddleston στον ρόλο του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του Loki.

Προσωπικά , πάντα μου άρεζαν οι ταινίες που δεν έπαιρναν σοβαρά τον εαυτό τους . Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον Thor.Η ταινία πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, που δεν είναι άλλο από το να διασκεδάσει τον θεατή. Ένα δίωρο με καλές ερμηνείες, χιούμορ, ωραία εφέ και γρήγορους ρυθμούς στην ίδια λογική που έχει γυριστεί ακόμη ένας χαρακτήρας της Marvel, ο Iron Man. Πολύ ωραία στιγμή της ταινίας η σκηνή που ο Thor περιγράφει στην επιστήμονα Jane Foster (Natalie Portman) τον κόσμο από τον οποίο προήλθε."Your ancestors called it magic…but you call it science. I come from a land where they are one and the same..."
Κι εν τέλει αυτό πετυχαίνει κι ο ίδιος ο κινηματογράφος σαν μορφή τέχνης : Τον συνδυασμό της κινηματογραφικής μαγείας με την κινηματογραφική γνώση. Ικανοί δημιουργοί συνδυάζουν το ταλέντο τους και χαρίζουν αν μη τί άλλο, μια αξιοπρεπέστατη ταινία...

...και για να κλείσω όπως άρχισα, ο απόλυτα επικός Thor τραγουδισμένος από το απόλυτα επικό συγκρότημα...